Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł D.S. (dalej - "Skarżąca" lub "Wnioskodawczyni") wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem. Utrzymują się z niewielkich świadczeń z ZUS. Obydwoje mają po 70 lat. Stan ich zdrowia ciągle się pogarsza. Po dokonaniu miesięcznych opłat, Skarżącej i jej mężowi prawie nic nie zostaje na przeżycie. Często zmuszeni są pożyczać pieniądze.
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF Skarżąca powtórzyła wcześniejszą argumentację. Wskazała, iż posiada kredyty w trzech bankach. Wnioskodawczyni wraz z mężem mieszkają w mieszkaniu komunalnym o pow. 31 m². Ich łączny dochód brutto z tytułu renty i emerytury wynosi 1.970,20 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej skarżącej oraz jej zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych.
Zauważyć należy, iż na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 500 zł.
Z kolei z oświadczeń Skarżącej wynika, iż ona i jej mąż utrzymują się jedynie ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości ok. 2.000 zł brutto. Jednocześnie
Sygn. akt III SA/Wa 1932/11 ponoszą oni wysokie koszty utrzymania, na które składają się czynsz w wysokości ok. 230 zł, energia elektryczna ok. 150 - 300 zł, gaz ok. 60 zł, abonament RTV 17 zł, usługi telekomunikacyjne 60 zł, ubezpieczenie 69 zł (por. akta admin.). Dodatkowo Skarżąca i jej mąż ponoszą wydatki w wysokości ok. 300 zł na leczenie oraz posiadają trzy kredyty bankowe. Nie posiadają oni żadnych oszczędności.
Zdaniem Referendarza sądowego, zestawienie wysokości dochodu, którym dysponuje Skarżąca i jej mąż na zaspokojenie potrzeb życiowych z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby prowadzi do wniosku, że nie jest ona w stanie z posiadanych środków pieniężnych ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.