Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 sierpnia 2011 r. przyznano Skarżącej J. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczona została M.K. W dniu 11 października 2011 r. pełnomocnik ten sporządził i wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2011 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 27 kwietnia 2012 r. Sąd ten oddalił skargę Skarżącej. Od wyroku tego jej pełnomocnik sporządził skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 30 lipca 2014 r.
W piśmie z 23 września 2014 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obejmującej postępowanie przed Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącej przed Sądem I instancji oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym w postępowaniu w drugiej instancji pomoc ta obejmowała zarówno sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak i udział w postępowaniu zażaleniowym. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące łącznie 540 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. a) i d) rozporządzenia.
Stawka minimalna wynagrodzenia adwokata świadczącego pomoc prawną z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi bowiem 240 zł. Do takiej właśnie kategorii spraw zalicza się niniejsza sprawa. Jakkolwiek decyzja o odmowie umorzenia zaległości podatkowej wskazuje kwotę tej zaległości, to istota sporu w takiej sprawie nie sprowadza się do kwestionowania wysokości należności pieniężnej, a dotyczy jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek do uzyskania ulgi w postaci umorzenia zaległości (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., II FPS 2/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych udostępniona na stronach internetowych NSA).
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnikowi Skarżącej należy się natomiast wynagrodzenie w wysokości 180 zł (tj. 75% wspomnianej wyżej stawki minimalnej), zaś za postępowanie zażaleniowe 120 zł.
Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.