Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 15 kwietnia 2010 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwanego "Spółką") złożonego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej "K.p.a.", na niezałatwienie w terminie wniosku Spółki z dnia 12 czerwca 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, uznał zażalenie za nieuzasadnione.
W skardze z dnia 12 lipca 2010 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W., zarzucając mu naruszenie art. 36 K.p.a. Jako uzasadnienie skargi wskazuje, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadzi przeciwko Spółce postępowanie egzekucyjne bez tytułu wykonawczego i przepis art. 36 K.p.a. wykorzystuje w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty.
Podkreślić należy, iż żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r., wydane w trybie art. 37 § 1 K.p.a. uznające zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione.
Stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przepis art. 37 K.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć.
Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Wniesiona skarga jest niedopuszczalna, gdyż na postanowienie wydane w trybie art. 37.K.p.a. nie służą żadne środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, zatem nie przysługuje także skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji powyższych rozważań, wyjaśnić także należy, iż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w przepisie art. 37 § 1 k.p.a. następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli jest ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. W konsekwencji stronie nie przysługuje prawo podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Jest to uzasadnione tym, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, która musi być poprzedzona złożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2008 r. II OSK 560/08 oraz powołane tam wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., IV SA 1866/00, ONSA 2002 r. z. 4, p. 144, z dnia 24 maja 2001 r. IV SA 572/99, ONSA 2002 z. 3 p. 116).
W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt l OSK 306/05, stwierdził, że w/w postanowienie zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania (incydentalnych), lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji.