Uzasadnienie
Skarżąca – U. GmbH z siedzibą w Austrii wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. (zwany dalej "DIC") z [...] maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego.
DIC pismem z 14 stycznia 2013 r. złożył wniosek o umorzenie postępowania sądowego, gdyż skarga Skarżącej została w całości uwzględniona. DIC przekazał równocześnie decyzję z [...] grudnia 2012 r. wydaną w wyniku uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). W decyzji tej DIC uchylił: własną decyzję z [...] maja 2012 r. oraz decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji DIC z [...] grudnia 2013 r. wynika, że została ona doręczona pełnomocnikowi Skarżącej 2 stycznia 2013 r.
Z uwagi na wydanie przez DIC ww. decyzji z [...] grudnia 2012 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności stawki minimalnej według norm przypisanych, z uwagi na nakład pracy podyktowany skomplikowanym charakterem sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też DIC uczynił, wydając 19 grudnia 2012 r. decyzję, w której uchylił decyzję organu pierwszej instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ
Z chwilą doręczenia ww. decyzji DIC z [...]grudnia 2012 r. pełnomocnikowi Skarżącej, przestał istnieć przedmiot skargi, jakim była decyzja DIC z [...] maja 2012 r. Postępowanie sądowe, wszczęte na skutek skargi strony, stało się zatem bezprzedmiotowe. Z obrotu prawnego wyeliminowano bowiem akt administracyjny – decyzję, która miała podlegać kontroli Sądu.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd administracyjny w takiej sytuacji wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony), postępowanie to stało się bezprzedmiotowe.
Uwzględnienie skargi przez organ czyni ponadto zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania - zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie do kosztów tych, na mocy art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. należy zaliczyć kwotę 2.661 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego określonego zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) i koszty wynagrodzenia pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego w wysokości 7.200 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 i ust. 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagradzania za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnym oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W ocenie Sądu brak było podstaw do zasądzenia opłaty za czynności doradcy podatkowego w wysokości przewyższającej stawkę minimalną. Nie przemawiał za tym w szczególności nakład pracy pełnomocnika Skarżącej, który nie odbiegał od przeciętnego, a w zasadzie ograniczał się jedynie do sporządzenia skargi. Zauważenia także wymaga, że treść niniejszej skargi pokrywa się z treścią innych tożsamych skarg wniesionych do tut. Sądu przez pełnomocnika Skarżącej. Wskazać należy również, iż nakład pracy pełnomocnika przy umorzeniu postępowania jest mniejszy niż w przypadku rozstrzygania sprawy na rozprawie (por. postanowienie NSA z 29 września 2010 r. sygn. akt II FZ 407/10 i przywołane w nim postanowienie NSA z 17 marca 2009 r. sygn. akt I GZ 3/09).
Sąd, mając na uwadze stan sprawy, postanowił, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 P.p.s.a., jak w sentencji.