Uzasadnienie
Skarżąca V. Sp. z o.o., złożyła w wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w formularzu PPPr. Wyjaśniła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, jest poddana egzekucji administracyjnej, jak też zobowiązania wobec wierzycieli.
Referendarz sądowy wezwał Skarżącą, m.in., o przedłożenie dokumentów rachunkowych, faktur VAT, wskazania źródeł finansowania działalności, w tym kosztów działania pełnomocnika
Skarżąca przekazała informacje dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Nie przekazała dokumentacji rachunkowej, wyciągów z rachunków bankowych, zestawienia faktur VAT, zestawienia kosztów działalności. Nadto, na s 2 pisma z 8/7/2017 r. (k. 47 akt sądowych), poinformowała, że pozyskała środki na poczet wpisu od skargi.
Wymagany wpis od skargi – jedyny wymagalny koszt sądowy – wynosi 2 tys. zł. Skarżąca dysponuje dodatkowo profesjonalną pomocą prawną.
Wobec powyższego należy wskazać Skarżącej, że w orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy, który nie przedstawia żądanych wyjaśnień, musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z jego bierności (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 1010/12, publ. LEX nr 1240471). Jeżeli strona uchyla się od przedstawienia dokumentacji potwierdzającej istniejący stan, to powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Ustawodawca, w odniesieniu do oceny wniosków składanych przez osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, wprowadził większe rygory, koncentrując się wyłącznie na przesłankach ekonomicznych, a ponadto uzależnił przyznanie prawa pomocy, mimo zaistnienia przesłanek ustawowych, od uznania sądów (por. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I FZ 226/14, publ.
LEX nr 1492476). Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku, uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest bowiem kryterium finansowe (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 792/13, publ. LEX nr 1452809).
W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka poprzestała jedynie na złożeniu oświadczenia majątkowego w ramach urzędowego formularza PPPr. Na wezwanie referendarza sądowego nie nadesłała jednak żadnego dokumentu źródłowego, który mógłby potwierdzać istnienie przesłanki przyznania jej prawa pomocy – za wyjątkiem dokumentów dotyczących postępowania egzekucyjnego, którego prowadzenia urzędnik sadowy ni9e kwestionuje. Dane zawarte w przedłożonym przez spółkę druku PPPr nie pozwalają przy tym na pełne zobrazowanie jej kondycji finansowej, w szczególności jej aktywów obrotowych. Dla uzyskania bieżących danych niezbędne jest zatem wezwanie do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie dokumentacji źródłowej. Brak jest precyzyjnych informacji o wysokości posiadanych przychodów, o źródle przychodów, sposobie redystrybucji przychodu, kosztach działalności.
W związku z tym, dokumenty źródłowe, o które wezwano w niniejszej sprawie, stanowią absolutne minimum, które pozwoliłoby na zobrazowanie kondycji finansowej spółki. Brak tych dokumentów nie jest okolicznością umożliwiającą korzystne rozpoznanie wniosku o prawo pomocy.
Nadto wydaje się, że Spółka w piśmie z 8/7/2017 r. odstąpiła od ubiegania się o prawo pomocy – o czym wyżej.
Dlatego należało, rozpoznając jej wniosek z 29 marca 2017 r. o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz 718, ze zm., dalej jako u.p.p.s.a), orzec jak w sentencji.