Uzasadnienie
W dniu 14 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
W sentencji wyroku z 14 października 2013 r. w sprawie III SA/Wa 1955/13 wkradła się omyłka pisarska w pierwszym członie nazwy organu pierwszej instancji, bowiem zamiast prawidłowego numeru słowa "Dyrektora" wpisano "Naczelnika". Z akt sądowych i administracyjnych sprawy, w tym przede wszystkim z decyzji organu pierwszej instancji jak i samego wyroku z 14 października 2013 r. (data, numer oraz przedmiot zaskarżonego aktu) wynika jednoznacznie, że w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1955/13 decyzją wydaną w pierwszej instancji była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Wpisanie zaś w sentencji wyroku "Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej w W." jest oczywistą omyłką pisarską.
W związku z powyższym, wobec zaistniałej oczywistej omyłki pisarskiej, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.