Uzasadnienie
Skarżąca A. C. zwróciła się na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Wniosek swój umotywowała trudną sytuacją finansową. Wniosek powyższy uzupełniła pismem z 18 listopada 2009 r. oraz pismem z 8 grudnia 2009 r. złożonym w wykonaniu wezwania referendarza sądowego.
Pismem z 15 stycznia 2010 r. Skarżąca oświadczyła, że cofa skargę, gdyż z uwagi na umorzenie nałożonej na nią należności podatkowej rozstrzygnięcie sprawy stało się nieistotne.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć.
Jakkolwiek w piśmie z 15 stycznia 2010 r., w którym to Skarżąca cofnęła skargę, nie wskazała ona wprost iż cofa także wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak należało uznać, że w oświadczeniu o cofnięciu skargi (jako dalej idącym) mieści się także cofnięcie wspomnianego wniosku. Skoro bowiem Skarżąca zrezygnowała ze swego udziału w postępowaniu sądowym, to oznacza że zrezygnowała ona również z chęci skorzystania z pomocy państwa w sfinansowaniu tego postępowania.
Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie zawierają normy, która pozwalałaby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednak referendarz sądowy doszedł do przekonania, że takie właśnie rozstrzygnięcie najpełniej oddaje istotę cofnięcia wniosku. Stanowi ono mianowicie wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.