Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku A. i G. Z. na podstawie wystawionych przez wierzyciela - Prezydenta Miasta Z. tytułów wykonawczych z dnia [...].05.2014r. nr [...] i nr [...], obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości od osób fizycznych za okres 05/2013, 09/2013, 11/2013 i 01-03/2014, w łącznej kwocie należności głównej 14.999,00zł. plus należne odeski za zwłokę. Podstawę prawną ww. tytułów wykonawczych stanowiły decyzje z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...].
W celu wyegzekwowania należności objętych w/w tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 14 lipca 2014r. nr [...], dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty podatku, w Urzędzie Skarbowym w Z. W ramach realizacji powyższego zajęcia, dłużnik zajętej wierzytelności w dniu 22.07.2014r., przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę 903,00zł.
Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. G. Z., dalej jako Skarżący zgłosił do prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. postępowania egzekucyjnego, zarzut oparty na przesłance wymienionej w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Skarżący podniósł, że w dniu skierowania przedmiotowych tytułów wykonawczych do egzekucji, Prezydent Miasta Z. nie posiadał prawomocnych decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości. Wskazał, iż w 2013r. i 2014r., złożył wnioski o zwolnienie z podatku od nieruchomości, które nie zostały rozpoznane na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Prezydent Miasta Z. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r. wydanym na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r., poz. 1619 t.j. dalej jako u.p.e.a. odmówił uwzględnienia zarzutów. Uzasadniając zajęte stanowisko wierzyciel stwierdził, że decyzje wymiarowe nr [...].[...] i nr [...] (odebrane w dniu 19.02.2013r. i w dniu 20.02.2014r.), są prawomocne. Wskazał przy tym, że złożenie wniosku o ulgę w 2013r. i 2014r., w spłacie zobowiązań podatkowych, zgodnie z art. 224 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) nie wstrzymuje wykonania ww. decyzji wymiarowych za nieruchomość położoną w Z., przy ul. [...].
W wyniku wniesionego przez Skarżącego zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy podatnik odbiera decyzje określające wysokość podatku od nieruchomości położonej w Z., przy ul. [...] (dec. nr.[...] odebrana w dniu 19.02.2013r., dec. nr [...] odebrana w dniu 20.02.2014r.). Powyższe decyzje są ostateczne w administracyjnym toku instancji. Natomiast prowadzenie postępowania w sprawie zwolnienia z podatku nie ma wpływu na ostateczne decyzje określające wysokość podatku. Dlatego też organ miał prawo i obowiązek egzekwować przedmiotowe zobowiązanie.
Pismem z dnia 17 lutego 2015 r., Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. wydanym w trybie art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., uznał zarzut złożony w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...], za bezzasadny. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że stosownie do dyspozycji ww. przepisu, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. rozpatrując zarzut braku wymagalności obowiązku, który zawiera się w treści art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., powołał się jedynie na stanowisko wierzyciela wyrażone w tej kwestii.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2015r. Skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że organ egzekucyjny wydał swoje postanowienie w oparciu o informację wierzyciela, który wskazał, iż SKO utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta w Z o odmowie uwzględnienia zarzutów. Natomiast Strona wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie organu odwoławczego. Dlatego też zdaniem Skarżącego organ administracji samorządowej w sposób nieuprawniony poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o uprawomocnieniu się postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Do pisma Skarżący załączył kopię skargi skierowaną do WSA w Warszawie wraz z dowodem nadania skargi.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Skarżącego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r., utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela - Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2014r., odnośnie zarzutu złożonego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...]. W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. działając jako organ egzekucyjny wydając w trybie art. 34 § 4 u.p.e.a., zaskarżone postanowienie był związany ostatecznym stanowiskiem wierzyciela i w zakresie zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 ww. ustawy, uznał go za bezzasadny. Organ podniósł, iż w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] marca 2015r., organ egzekucyjny odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku wskazał za wierzycielem, że tytuły wykonawcze były wystawione prawidłowo.
Skarżący decyzję nr [...], określającą wysokość podatku od nieruchomości położonej w Z., przy ul. [...], odebrał w dniu 19.02.2013r., zaś decyzję nr [...], w dniu 20.02.2014r. Powyższe decyzję są ostateczne w administracyjnym toku instancji. Ponadto tak jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wyjaśnił, że prowadzenie postępowania w sprawie zwolnienia z podatku nie wpływa na ostateczne decyzje określające wysokość podatku. Tym samym organ miał prawo i obowiązek egzekwować przedmiotowe zobowiązanie.
Organ wyjaśnił, że unormowanie zawarte w art. 34 § 1 u.p.e.a., nie daje organowi egzekucyjnemu prawa do ingerowania w treść stanowiska wierzyciela. Konstrukcja tego przepisu ma na celu niedopuszczenie do sytuacji, w której organ egzekucyjny prowadząc egzekucję mógłby kwestionować wymagalność czy wysokość egzekwowanego obowiązku. Zaznaczył, iż zawarte w nim dyspozycje są ściśle związane z art. 29 § 1 ww. ustawy. Przepis ten w jednoznaczny sposób stwierdza, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jego rola ogranicza się do zbadania, czy egzekucja tego obowiązku jest dopuszczalna w trybie administracyjnym. Zakaz badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym określony w przepisie 29 § 1 ustawy, jest jednoznaczny, albowiem organ egzekucyjny, wkraczając w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku podejmowałby się rozpoznawania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej.
To w ocenie Organu skutkowałoby tym, że organ egzekucyjny byłby jakby trzecią instancją rozpatrującą sprawę, a postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania merytorycznego, w trakcie którego obowiązki podlegające egzekucji zostały określone.
Wobec powyższego stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu braku wymagalności obowiązku i badania stanowiska wierzyciela w tym zakresie. W ocenie Organu odwoławczego organ egzekucyjny słusznie uznał wniesiony zarzut za bezzasadny, powielając przy tym argumentację wierzyciela.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że wypowiedź wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 ww. ustawy, będąc wiążąca dla organu egzekucyjnego, jest również wiążąca dla organu drugiej instancji.
Organ wyjaśnił, że art. 34 § 4 u.p.e.a. wskazuje na wymóg ostateczności, a nie - prawomocności postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów. Dlatego też zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. prawidłowo Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydal rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu braku wymagalności obowiązku, nie czekając na zakończenie przed Sądem sprawy ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015r., nr [...].
W skardze na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267 – określanej dalej jako k.p.a.). Wskazał, że na mocy art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm), stanowisko wierzyciela jest poddawane kontroli instancyjnej i sądowej. W ocenie Skarżącego uznanie zarówno przez organ I instancji jak i przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., że zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowisko wierzyciela, jest prawomocnie ostateczne, narusza konstytucyjne prawo strony do sądu.
Natomiast skuteczne wyegzekwowanie należności wynikających z tytułów wykonawczych kończy ostatecznie postępowanie egzekucyjne, powodując jednocześnie, że instytucja zarzutów, staje się instytucją fikcyjną. Skarżący poniósł, że co do zasady zgodnie z art. 239a O.p.), decyzja nieostateczna (czyli decyzja organu pierwszej instancji, od której przysługuje prawo złożenia odwołania) nie podlega wykonaniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.
W trakcie postępowania egzekucyjnego, kwestionując prawidłowość prowadzenia tego postępowania, zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 33 § 1 pkt 1 - 10 u.p.e.a. Z dyspozycji tego przepisu wynika natomiast, że podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wyłącznie:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4,
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego,
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1,
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,
- 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
Z kolei z dyspozycji art. 34 § 1 u.p.e.a. wynika wprost, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
W myśl zaś art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.
Stosownie natomiast do art. 34 § 4 tej ustawy organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
Regułą wynikającą z powyższych przepisów jest obowiązek udzielenia przez wierzyciela merytorycznej wypowiedzi odnośnie podnoszonych przez zobowiązanego okoliczności i opartych na nich zarzutów. To właśnie wierzyciel jest przecież najlepiej zorientowany w dotychczasowym przebiegu sprawy i to on ma najczęściej odpowiednią wiedzę pozwalającą na właściwą ocenę i wyjaśnienie organowi egzekucyjnemu kwestii materialnoprawnych związanych ze zgłoszonymi zarzutami. Wierzyciel może wyrazić swoje stanowisko w oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a. lub w oparciu o art. 34 § 1a tej ustawy. W każdym przypadku będzie to dokonana w formie postanowienia wypowiedź wierzyciela, który albo zgodzi się z zarzutami, albo wskaże na ich niezasadność (art. 34 § 1 u.p.e.a.) lub stwierdzi, iż zarzuty są niedopuszczalne (art. 34 § 1a u.p.e.a.). Postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów należy uznać za jedną z możliwych form wypowiedzenia się wierzyciela w tym przedmiocie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2009r., II GSK 980/08; dost. CBOSA).
Z akt sprawy wynika, że Skarżący wniósł zarzut oparty na przesłance wymienionej w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r. wierzyciel - Prezydent Miasta Z. odmówił uwzględnienia zarzutu. Po rozpoznaniu wniesionego przez Skarżącego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2014r. Skarżący złożył skargę od tego orzeczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., nie czekając na zakończenie toczącej się przed WSA w Warszawie sprawy powstałej ze skargi na ww. postanowienie SKO z dnia [...].01.2015r., postanowieniem z dnia [...] marca 2015r. wydanym w trybie art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a. uznał zgłoszony zarzut za bezzasadny.
Zgodnie zatem z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, w tym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z kolei na mocy art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
Zdaniem Sądu z powyższych przepisów nie wynika, że wypowiedź wierzyciela musi mieć - dla wywołania skutku prawnego związania nią organu egzekucyjnego - walor prawomocności. Ma mieć charakter ostateczny, co nie jest tożsame z prawomocnością.
Należy również zauważyć, że stosownie do treści art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie unormowań k.p.a. oznacza, że w postępowaniu egzekucyjnym znajdują odniesienie niektóre zasady ogólne przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, przy czym dotyczy to także zasady ochrony trwałości rozstrzygnięć ostatecznych (art. 16 k.p.a.).
W myśl art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Zaś postanowienia ostateczne (stosując w drodze analogii, zawartą w ww. art. 16 § 1 k.p.a., ustawową definicję decyzji ostatecznej), to te postanowienia, na które nie służy zażalenie, a zatem te, które nie mogą być weryfikowane w administracyjnym toku instancji. Do postanowień ostatecznych zaliczyć należy między innymi postanowienia wydane przez organ drugiej instancji w wyniku rozpatrzenia zażalenia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, w stosunku do których upłynął termin do wniesienia zażalenia i termin ten nie został przywrócony.
Wymaga podkreślania, że postanowienia ostateczne korzystają z domniemania prawidłowości. Powyższe oznacza, że dopóki postanowienie ostateczne nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego, zawarte w nim rozstrzygnięcie i stanowisko w nim zaprezentowane jest wiążące dla organu administracji.
W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., że w oparciu o art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, był zobligowany do uwzględnienia ostatecznego rozstrzygnięcia wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego przez stronę skarżącą zarzutu, bez względu na okoliczność zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienia SKO z dnia [...] stycznia 2015r.
Powyższe działanie organu egzekucyjnego wbrew stanowisku Skarżącego, nie spowodowało, że został pozbawiony konstytucyjnego prawa do sądu. Jeżeli bowiem stanowisko wierzyciela zostanie uchylone przez sąd administracyjny, okoliczność ta będzie stanowiła podstawę do uchylenia lub zmiany rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, w odpowiednim trybie.
Tym samym stwierdzić należy, że w skarżonym postępowaniu nie zostały naruszone przepisy art. 6, 8, 7, 11, 77 § 1 i 80 k.p.a., gdyż organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę dołożył należytej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością oraz ustosunkował się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącego w zażaleniu z dnia 7 kwietnia 2015 r. zarzutów.
W sprawie nie znajduje zastosowania podnoszony w skardze art.239 a O.p., ponieważ przepisy O.p. nie mają zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym (art. 1 i art.18 u.p.e.a.).Sąd nie kwestionuje jednak poglądu Skarżącego, iż decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu, jednakże sytuacja taka nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Organ egzekucyjny był związany ostatecznym rozstrzygnięciem wierzyciela w przedmiocie wymagalności obowiązku, o czym była mowa wyżej i mógł orzekać jedynie w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a nie wymiarowego.
W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.