Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 października 2014 r. przyznano Skarżącemu J.S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został T.K. Udzielił on następnie pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi M.C.. Ta na rozprawie w dniu 11 maja 2015 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczyła jednocześnie, że opłaty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 11 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
Postanowieniem z 15 maja 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia adwokatowi M. C., wskazując, że wynagrodzenie to może być przyznane wyłącznie pełnomocnikowi wyznaczonemu. W niniejszej sprawie jest nim adwokat T. K.. Tenże w piśmie z 28 maja 2015 r. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną, wyjaśniając, że pomoc ta obejmowała porady prawne, kontakty mailowe i telefoniczne oraz reprezentację na rozprawie. Oświadczył jednocześnie, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez Skarżącego ani w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). W myśl § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do stawiennictwa na rozprawie oraz złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana bowiem została decyzja uchylająca w całości decyzję organu I instancji i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, czyli tzw. decyzja kasacyjna. Decyzja taka nie należy natomiast do kategorii aktów kreujących należność pieniężną, bądź stwierdzających jej istnienie, gdyż okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy.
Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.