Uzasadnienie
Skarżący P.R. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że dochody przeznaczane są na bieżące wydatki.
Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżący nadesłał wypełniony formularz PPF, w którym powołał się na takie okoliczności jak: brak majątku, szereg zobowiązań, zajęcia komornicze, praca za minimalne wynagrodzenie [...] zł brutto. Wskazał, iż prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, która otrzymuje wynagrodzenie w wysokości ok. [...] zł.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący nie spełnił warunków do przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie), gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z powyższego wynika zatem, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która wnosi o przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy zasadniczo od tego jak Sąd oceni to, co zostanie przez stronę wykazane. Prawo pomocy może być bowiem przyznane tylko takiej osobie, która rzeczywiście jest w trudnej sytuacji materialnej, a nie tylko twierdzi, że w takiej sytuacji się znajduje.
Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący w żaden sposób nie próbował potwierdzić stosownymi dokumentami, że jego sytuacja materialna jest trudna. Nie nadesłał bowiem dodatkowych informacji dotyczących tej sytuacji takich jak: zeznania podatkowe, wyciągi bankowe, czy dokumenty obrazujące wydatki.
Tym samym nie budzi wątpliwości, iż Skarżący nie sprostał wymogowi wykazania, że nie jest w stanie uiścić jedynego wymaganego na tym etapie kosztu sądowego, tj. wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.