Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 października 2017 r. przyznano Skarżącej T. P. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został M. H.. Ten udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu M. M. do przejrzenia akt niniejszej sprawy, zaś w piśmie z 3 stycznia 2018 r. przedstawił obszerną argumentację mającą stanowić uzupełnienie skargi. Wniósł także o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu, oświadczając przy tym, że nie zostały one uiszczone ani w całości, ani w części. W dniu 22 marca 2018 r. pełnomocnik stawił się na rozprawie. Wyrokiem z tej samej daty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Skarżącej.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania doszło bowiem w kwietniu 2017 r., tj. pod rządami powyższego rozporządzenia, które weszło w życie 2 listopada 2016 r.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do przejrzenia akt, wniesienia pisma procesowego oraz stawiennictwa na rozprawie. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł. Zgodnie bowiem z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty – w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa – wynoszą 240 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.