Uzasadnienie
Skarżący – S. M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Konieczność przyznania prawa pomocy skarżący uzasadnił tragiczną sytuacją materialną.
Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z 16 września 2015 r., pisma skarżącego z tej samej daty oraz kopii pocztowego przekazu pieniężnego renty za III kwartał 2015 roku wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedyne regularne źródło jego utrzymania stanowi renta rolnicza w wysokości 656,40 zł kwartalnie. Skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 8,7 ha, która od wielu lat leży odłogiem i nie przynosi jakiegokolwiek dochodu. Wnioskodawca jest współwłaścicielem domu o powierzchni 100 m², a także stodoły i obory. Budynki te są w fatalnym stanie technicznym. Skarżący nie ma innych nieruchomości, oszczędności, ani wartościowych przedmiotów. W celu pozyskania dodatkowych środków finansowych wyprzedaje własny majątek – głównie narzędzia rolnicze, a także korzysta z pomocy znajomych.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.
Skarżący posiada wprawdzie nieruchomość rolną o powierzchni 8,7 ha, jednakże od wielu lat nie przynosi ona jakiegokolwiek dochodu. Z kolei dochód uzyskiwany ze świadczenia emerytalnego wynosi tylko 218 zł miesięcznie. Niewątpliwie nie pozawala on wnioskodawcy na pokrycie wydatków związanych z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie, koszty eksploatacji domu, czy ubranie. Nie posiadając przy tym jakichkolwiek oszczędności, w celu pozyskania dodatkowych środków na korzystać z pomocy znajomych.
W związku z powyższym zasadne jest zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz adwokata. Taki właśnie zakres udzielenia prawa pomocy podyktowany jest faktem bardzo trudnej sytuacji materialnej skarżącego oraz brakiem przesłanek ku temu, że w najbliższej przyszłości sytuacja ta ulegnie zmianie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.