Uzasadnienie
Skarżący – M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że Skarżący pismem z dnia 20 września 2012r. wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia [...] września 2012r. Według Dyrektora Izby Skarbowej w W. przedmiotowe odwołanie stanowiło kserokopię i nie zostało opatrzone oryginalnym podpisem Skarżącego. W celu uzupełnienia braku formalnego Skarżącego wezwano do podpisania przedmiotowego odwołania, pouczając, że niewykonanie tego obowiązku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Pomimo upływu zakreślonego terminu Skarżący nie uzupełnił braków formalnych przedmiotowego odwołania. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowił o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Postanowienie doręczono Skarżącemu w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej "O.p.") w dniu 10 stycznia 2013r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w art. 52 § 2 P.p.s.a. Jeśli ustawodawca przewidział środek zaskarżenia w odniesieniu do sprawy załatwianej przez organ pierwszej instancji w drodze postanowienia, jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze skuteczne zaskarżenie takiego postanowienia w postępowaniu administracyjnym.
W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł do Sądu skargę na postanowienie wydane w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w trybie art. 169 § 1 i § 4 O.p. Podkreślić trzeba przy tym, iż postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (karta nr 53 akt administracyjnych). Z pouczenia tego wynikało bezspornie, iż Skarżącemu przysługuje zażalenie, zgodnie z art. 169 § 4 w związku z art. 236 O.p., które należy złożyć do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w ciągu 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący z prawa tego skorzystał, wnosząc zażalenie na ww. postanowienie. Natomiast pismem z dnia 10 lipca 2013r. wniósł on skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.
Stwierdzić należy więc, że gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest zaś skarga na rozstrzygnięcie dokonane przez organ pierwszej instancji. Skoro zatem w sprawie niniejszej zaskarżono postanowienie wydane w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., to skargę należało uznać za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji