Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 września 2013 r. zwolniono Skarżącego A.B. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz radcę prawnego, którym wyznaczony został A.S.. Tenże w piśmie z 28 marca 2014 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w wysokości 150% stawek minimalnych, motywując to nakładem pracy oraz czasem poświęconym na reprezentowanie Skarżącego. Oświadczył, że pomoc ta nie została opłacona. Wyrokiem z 3 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Skarżącego.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Wynagrodzenie to obejmuje opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o czym stanowi § 15 pkt 1 rozporządzenia. Przy przyznaniu wynagrodzenia Sąd, na mocy stosowanego odpowiednio § 2 ust. 1 rozporządzenia, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 150% stawek minimalnych.
Zdaniem referendarza sądowego wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ani rodzaj podjętych przez pełnomocnika czynności, ani też ich zakres nie uzasadniają podwyższenia wynagrodzenia ponad minimalne.
Jak zauważył Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z 30 września 2009 r. (II AKz 643/09) ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych za poszczególne czynności lub za udział w poszczególnych postępowaniach dokonał precyzyjnego rozważenia i uwzględnienia wszelkich okoliczności charakterystycznych dla danego typu spraw. Tym samym w przyjętych stawkach minimalnych oddana została swoista wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił możliwość uwzględnienia przez sąd orzekający pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika. Brak jest więc przesłanek do zasądzania wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w sprawie, w której żadne ekstraordynaryjne okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika pozostawała na przeciętnym poziomie.
Zgodzić należy się bowiem z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, że nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekraczała granic zwykłej staranności (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 13 września 2006 r., II AKz 350/06, KZS 2006/10/21).
W niniejszej sprawie pełnomocnik nie wyjaśnił na czym miałby polegać ów zwiększony nakład pracy uzasadniający przyznanie wynagrodzenia w podwyższonej wysokości. Jak sam przyznał jego aktywność sprowadzała się do dwukrotnego zapoznania się z aktami sprawy, jej analizy merytorycznej, kontaktu telefonicznego ze Skarżącym, wysłania do niego korespondencji, przygotowania pisma z 28 marca 2014 r. oraz stawiennictwa na rozprawie.
Zdaniem referendarza sądowego działania te nie przekraczają granic zwykłej staranności pełnomocnika. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 180 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna wynosząca 579 zł, będąca kwotą objętą zaskarżoną decyzją. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.