Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r., na posiedzeniu jawnym w dniu 5 września 2012 r. ogłosił wyrok w sprawie ze skarg Z.T. i E.T. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. o nr [...] oraz o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r.
W sentencji ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpisano, iż Sąd oddalił "skargę".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
Sąd stwierdza, że zarówno z akt sprawy, jak i z treści protokołów - rozprawy w dniu 30 sierpnia 2012 r. oraz posiedzenia jawnego w dniu 5 września 2012 r. bezsprzecznie wynika, że w niniejszej sprawie Sąd orzekał w zakresie dwóch skarg – Z.T. i E.T. na dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2009 r. o nr [...] oraz o nr [...]. Wydany zatem przez Sąd w dniu 5 września wyrok w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2007/12 rozstrzygał również w zakresie tych dwóch skarg.
Tylko z uwagi na omyłkową zamianę słowa "skargi" na słowo "skargę" doszło do wystąpienia niezgodności między rzeczywistą wolą i wiedzą składu orzekającego w niniejszej sprawie, a ich wyrażeniem na piśmie, a w konsekwencji do zawarcia w sentencji wyroku z dnia 5 września 2012 r. błędnego wskazania ilości skarg będących przedmiotem rozpoznania przez Sąd. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też uczyniono niniejszym postanowieniem.
Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.