Uzasadnienie
UZASADNIENIE Skarżąca W.S. zwróciła się na formularzu PPF z 13/7/2016 r. o zwolnienie od kosztów sądowych. Jej zdaniem nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych ponieważ jest osobą samotną, utrzymuje się z emerytury 1576 zł/m-c. Z kwoty tej dokonywane są potrącenia komornicze oraz pokrywa miesięczne wydatki (czynsz, media, światło, leki i żywność) na kwotę 1285 zł. Pomaga jej syn K., lecz w ograniczonym zakresie, ponieważ "ma z żoną (M.) dziecko". Mieszka – samotnie – w 44 m.kw. mieszkaniu (TBS).
Referendarz sądowy zważył, co następuje: Przesłanki stosowania instytucji prawa pomocy są uregulowane – przede wszystkim – w art. 243, art. 245 oraz w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 nr. Poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona. Zakres rozpoznania wniosku jest zdeterminowana przez "wymagalność" kosztów: obecnie wymagalny jest tylko wpis od skargi. Referendarz sądowy, badając wniosek Skarżącej jest skrępowany nie tylko więzami przyzwoitości, zasad racjonalnego wnioskowania, doświadczenia życiowego wyznacznikami minimum socjalnego i minimum egzystencji, przyjętymi powszechnie – ale także postulatami "rzetelnego działania".
To z tego ostatniego powodu referendarz sądowy ustalił – ale z akt administracyjnych, a nie w wyniku działania Skarżącej (!) – że emerytura Skarżącej jest obciążona egzekucją w wysokości od 650 zł miesięcznie. Co więcej, w wyniku śmierci męża (alkoholika) jest zobowiązana do spłaty jego długów. Wydatki na poratowanie zdrowia są wydatkami koniecznymi, ponieważ, jak wynika z akt sprawy, Skarżąca jest [...] i wymaga stałego zażywania medykamentów. Stąd odmowa przyznania Skarżącej prawa pomocy oznaczałaby, w najlepszym wypadku, przerzucenie ciężaru sporu na syna Skarżącej, "osobę trzecią" w dyskursie "sądowym". Odesłanie natomiast Skarżącej, wobec dysponowania przez nią majątkiem i stałym dochodem, do możliwości skorzystania z instrumentów dłużnych oznaczałoby – w istocie – dalsze pogarszanie i tak już nienajlepszej kondycji życiowej Skarżącej. Skoro referendarz sądowy uznał oświadczenia Skarżącej za prawdziwe, to uwzględniając krępujące urzędnika sądowego więzy, wbrew interesowi Skarbu Państwa, był zobowiązany, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 u.p.p.s.a., orzec jak w sentencji.