Uzasadnienie
Skarżący – W. C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że utrzymuje się z wykonywania zawodu [...] w ramach własnej działalności gospodarczej. Nie ma innych źródeł utrzymania. Jego miesięczne dochody to ok. 1.800 zł brutto. Stan zdrowia nie pozwala mu na dodatkowe zatrudnienie. Skarżący pozostaje z żoną w rozdzielności majątkowej i każde z nich utrzymuje się osobno. Dolegliwości [...] nie pozwalają skarżącemu na długie prowadzenie samochodu. Skarżący ponosi znaczne koszty leczenia. Nie posiada oszczędności. Do swojego majątku zaliczył jedynie ½ domu jednorodzinnego (spadek) o pow. ok. 45 m².
W toku postępowania skarżący nadesłał zeznanie podatkowe za 2015 r., w którym wykazał przychód z działalności w wysokości 52.871,60 zł (koszty 21.563,07 zł, dochód 31.308,53 zł), umowę majątkowa małżeńską dotyczącą ustanowienia rozdzielności majątkowej, umowę o kredyt restrukturyzacyjny, wyciąg z rachunku bankowego.
Ponadto, skarżący wyjaśnił, że jego dochód netto wynosi 1.284 zł miesięcznie.
Z kolei wydatki to: wyżywienie 400 zł, opłaty za media i mieszkanie 300 zł, lekarstwa 200 zł, kredyt restrukturyzacyjny – połowa raty 321 zł (razem 1.221 zł). Skarżący oświadczył, że pełnomocnik działa w sprawie bez wynagrodzenia. Z kolei sam skarżący zadeklarował, że przy pewnych ograniczeniach, jest w stanie uiścić tytułem kosztów kwotę 100 zł.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.
Instytucja ta stanowi wyjątek od generalnej zasady, zgodnie z którą strona ponosi koszty sądowe, czy też koszt wynagrodzenia jej pełnomocnika. Wskazać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy powoduje, że koszty związane z postępowaniem ponosi za skarżącego Skarb Państwa. W tej sytuacji, możliwość przyznania prawa pomocy uzależniona jest od szczególnie rozważnej oceny, wykazanej w treści wniosku sytuacji materialnej wnioskodawcy, tak aby jednoznacznie wynikał z niej brak środków na poniesienie kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r, poz. 718 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej skarżącego oraz jego zdolności płatniczych w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych.
Zauważyć należy, że na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych w niniejszej sprawie zaliczyć należy wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 1.236 zł.
Z kolei z oświadczeń złożonych przez skarżącego wynika, że jego jedynym źródłem dochodu jest prowadzona działalność gospodarcza (usługi przewozu osób), z tytułu której uzyskuje dochód w wysokości ok. 1.200 zł. Stan zdrowia nie pozwala skarżącemu na wykonywanie pracy w większym rozmiarze. Skarżący nie posiada oszczędności, ani majątku, który mógłby spieniężyć.
W związku z powyższym, zdaniem referendarza sądowego, sytuacja finansowa skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Zauważyć bowiem należało, że osiągany przez niego dochód w całości pożytkowany jest na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem.
Mając natomiast na uwadze, że skarżący oświadczył, iż jest w stanie partycypować w kosztach sądowych do wysokości 100 zł, należało uwzględnić wniosek w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
W związku z powyższym, na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.