Uzasadnienie
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.
A. W., dalej jako skarżąca, wnioskiem z 6 lipca 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, co wskazała wyraźnie w treści uzasadnienia wniosku. W uzasadnieniu wskazała, że jej sytuacja finansowa starcza tylko na "mierną egzystencję". Wskazała, że jej zarobki są znikome, a ma na utrzymaniu dwójkę dzieci. Skarżąca poinformowała, że posiada 5000,- zł oszczędności na rachunku bankowym, zajętym przez Urząd Skarbowy. Z tytułu alimentów na dzieci uzyskuje – co miesiąc 1000,- zł, z tytułu wynagrodzenia – 1580,- zł.
W ocenie referendarza sądowego, kwota wpisu sądowego w wysokości 100,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym na obecnym etapie postępowania. Dlatego, w odniesieniu do obowiązku zapłaty tej kwoty należy odnosić możliwości majątkowe skarżącej w partycypowaniu w kosztach sądowych.
W ocenie referendarza sądowego, skarżąca nie oznaczyła okoliczności, dla których nie jest w stanie wygospodarować z sumy ponad 2000,- zł, którą dysponuje, należnej kwoty z tytułu wpisu od skargi. Referendarz sądowy nie dostrzegł takich okoliczności badając sprawę z urzędu. Co więcej, w wypadku wystąpienia kosztów sądowych, których poniesienie będzie niemożliwe dla strony, bądź utraty dochodów, ma ona prawo zwrócić się – po raz kolejny – o przyznanie prawa pomocy w nowych okolicznościach.
Mając powyższe na uwadze, referendarz sądowy, na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 245 § 1 i § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 u.p.p.s.a. zadecydował, jak w sentencji.