Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 maja 2006 r. S. K., reprezentowany przez pełnomocnika M. O. będącą radcą prawnym, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie o zwrot nadpłaty opłaty targowej.
Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono, że do dnia 30 czerwca 2006 r. nie uiszczono wpisu sądowego w kwocie 500 złotych do sprawy o sygnaturze akt III SA/Wa 2020/06.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skargę należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 2006) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z powyższym przepisem, a także z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; powoływanego dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów"), zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2006 r. i z tym dniem przestał obowiązywać wskazany przepis rozporządzenia Rady Ministrów.
W niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydanej w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie o zwrot nadpłaty opłaty targowej. Przedmiotem zaskarżonego aktu nie jest jednak należność pieniężna. Zważyć bowiem należało, że rozstrzygnięcia w tej sprawie wydane zostały na skutek wniosku, w którym Skarżący domagał się jedynie zwrotu nadpłaty wcześniej już stwierdzonej decyzją ostateczną. W istocie zatem niniejsza sprawa dotyczy niewykonania decyzji o nadpłacie i w konsekwencji za jej przedmiot nie może być uznana należność pieniężna.
Tym samym brak jest wartości przedmiotu zaskarżenia, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. Wobec takiego stanu rzeczy w sprawie właściwy jest wpis stały. Kwoty wpisu stałego od skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji określają przepisy § 2 rozporządzenia Rady Ministrów, uzależniając ich wysokość od formy prawnej zaskarżonego aktu, a także od jego przedmiotu. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja mieści się w katalogu aktów prawnych, wymienionych w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów, zgodnie z którym w sprawach skarg dotyczących decyzji z zakresu zobowiązań podatkowych, pobiera się wpis stały w wysokości 500 zł.
Z kontroli rejestru dochodów budżetowych Sądu wynika, że przy wniesieniu skargi pełnomocnik Skarżącego nie dokonał wpłaty należnego wpisu stałego. Tym samym uznać należało, że w sprawie zachodzi przesłanka odrzucenia skargi określona w art. 221 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 221 w związku z art. 160 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.