Uzasadnienie
S. K. (dalej jako "Skarżący"), pismem z 5 kwietnia 2017r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie ulgi w podatku rolnym.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 czerwca 2017r. Skarżący został wezwany pismem z 21 czerwca 2017r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.
Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z 30 czerwca 2017r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Starszy referendarz sądowy WSA w Warszawie zarządzeniem z 22 sierpnia 2017r. pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niedopełnienie obowiązku złożenia go na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniesionego sprzeciwu postanowieniem z 25 września 2017r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego z 22 sierpnia 2017r.
Następnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 12 grudnia 2017r. Skarżący został wezwany pismem z 13 grudnia 2017r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 20 czerwca 2017r. wzywającego do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, wpisu sądowego od skargi, pod rygorem jej odrzucenia.
Powyższe wezwanie Skarżący otrzymał 19 grudnia 2017r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 36 akt sądowych).
Skarżący, w odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem nadanym 27 grudnia 2017r. wskazał, iż nie jest w stanie uiścić wymaganej kwoty wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1923/17 w łącznej kwocie 1.000 zł.
Z dokumentacji księgowej dotyczącej opłat sądowych sporządzonej według stanu na dzień 15 stycznia 2018r. wynika, iż nie zidentyfikowano wpływu kwoty z tytułu wpisu sądowego, do którego uiszczenia Skarżący został wezwany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 P.p.s.a. nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie zaś z art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie pisma (skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (skardze) dalszego biegu.
W rozpoznawanej sprawie wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia należnego wpisu od skargi w kwocie 500 zł w sposób prawidłowy. W wezwaniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 19 grudnia 2017r. na wskazany przez niego adres. W związku z tym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 20 grudnia 2017r. i upłynął z dniem 27 grudnia 2017r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a., przy uwzględnieniu faktu, iż ostatni dzień terminu (26 grudnia 2017r.) był dniem ustawowo wolnym od pracy.
Sąd zauważa, że skoro z dokumentów księgowych Sądu wynika, iż do 15 stycznia 2018r. nie odnotowano wpłaty wpisu sądowego, należało uznać, że Skarżący nie uiścił go w wyznaczonym terminie. Skarga nie została zatem opłacona i podlega odrzuceniu.
Ponadto Sąd wyjaśnia, że choć Skarżący w zakreślonym do uiszczenia wpisu terminie, wystosował pismo, które z uwagi na jego treść można potraktować jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, to czynność ta - nawet dokonana w terminie wskazanym w wezwaniu do uiszczenia wpisu - nie mogła uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i pozostała bez wpływu na bieg przewidzianego w P.p.s.a. terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W tym miejscu zaakcentować należy, że ze skutku prawnego, jakim jest prawomocność postanowienia Sądu z 25 września 2017r., utrzymującego w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z 22 sierpnia 2017r., wynika obowiązek zapłaty wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do wezwania do uiszczenia tej opłaty.
Mając na względzie fakt, że w badanej sprawie wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany prawomocnym postanowieniem Sądu, a termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg od 20 grudnia 2017r. tj. od dnia doręczenia Skarżącemu wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 czerwca 2017r., kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych nie mógł mieć wpływu na bieg terminu wskazanego w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że na Skarżącym ciążył - wynikający z prawomocnego postanowienia Sądu wydanego w przedmiocie prawa pomocy - obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczą następcze czynności Skarżącego w postaci kolejnego lub dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Pogląd taki znajduje poparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196; postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153, postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 252/09 oraz postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odmienne procedowanie mogłoby natomiast doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.