Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 ppsa).
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie. W niniejszej sprawie zaistniała taka właśnie okoliczność.
Na mocy art. 206 ust. 4 ustawy z 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) z dniem 1 marca 2017 r. w postępowaniach sądowych, w których stroną był dotychczas dyrektor izby skarbowej stroną stał się dyrektor izby administracji skarbowej. W związku z powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie organem, który wydał zaskarżoną decyzję był Dyrektor Izby Skarbowej w W., to organem w postępowaniu sądowym po utworzeniu Krajowej Administracji Skarbowej stał się Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. W konsekwencji powyższego w myśl art. 200 p.p.s.a. to od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej należało zasądzić zwrot kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie.
Omyłka Sądu polegająca na nieprawidłowym określeniu nazwy organu ma zatem charakter oczywisty i dlatego na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. podlegała sprostowaniu z urzędu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.