Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 listopada 2017 r. przyznano Skarżącemu M.M. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, którym wyznaczony został T.N.. Ten w dniu 22 marca 2018 r. zbadał akta niniejszej sprawy, zaś w piśmie z 25 maja 2018 r. przedstawił obszerną argumentację mającą świadczyć o naruszeniu przez organ podatkowy prawa procesowego. Wniósł także o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu, oświadczając przy tym, że nie zostały one pokryte ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 20 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Pismem z 25 czerwca 2018 r. pełnomocnik wniósł o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715; dalej: "rozporządzenie"). Do wszczęcia postępowania doszło bowiem w maju 2017 r., tj. pod rządami powyższego rozporządzenia, które weszło w życie 2 listopada 2016 r.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do przejrzenia akt, wniesienia pisma procesowego oraz złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł. Zgodnie bowiem z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty – w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa – wynoszą 240 zł. Stanowiąca przedmiot skargi decyzja ma wprawdzie wpływ na kwotę zobowiązania w podatku dochodowym, jednakże nie kreuje ona "należności pieniężnej" w rozumieniu art. 231 p.p.s.a. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że decyzja w przedmiocie określenia wysokości dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego nie nakłada na stronę obowiązku uiszczenia jakiejkolwiek kwoty pieniężnej, precyzuje jedynie jedną z wielkości uwzględnianych przy obliczaniu zobowiązania podatkowego, stąd też skarga mieści się w szeroko rozumianym "zakresie zobowiązań podatkowych", o którym mowa w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – por. postanowienie NSA z 17 października 2016 r., II FZ 621/16.
Jednocześnie wspomniane wyżej wynagrodzenie podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.