Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - Dyrektor Izby Skarbowej w W. pozostawił bez rozpatrzenia zażalenie J. N. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w/w organu Nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za należności płatnika "P." Sp. z o.o. w W., z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za m-ce od marca do sierpnia 2000 r., ze względu na uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Organ podatkowy wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2006 r. doręczone zostało przez pocztę w dniu [...] stycznia 2006 r. Zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia zażalenia wynosił 7 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia. Termin złożenia zażalenia upłynął, zdaniem organu w dniu [...] stycznia 2006 r., a zażalenie zostało złożone po upływie tego terminu, tj. [...] stycznia 2006 r. (stempel na kopercie). Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił zażalenie bez rozpatrzenia.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. zarzucając mu naruszenie art. 121,125,139 i 140 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż nie jest prawdą, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2006 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji otrzymał w dniu [...] stycznia 2006 r. Stwierdza jednocześnie, że w tym dniu zostało doręczone postanowienie z dnia [...] grudnia 2005 r. (znak: [...]), na które zostało złożone zażalenie z dnia [...] grudnia 2005 r. doręczone do Urzędu Skarbowego W. w wymaganym terminie a w odpowiedzi na które Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał w dniu [...] kwietnia 2006 r. postanowienie (znak: [...]), uchylające postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie.
Skarżący stwierdza, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2006 r. (znak: [...]) zostało doręczone mu w dniu [...] stycznia 2006 r. Zażalenie z dnia [...] grudnia 2005 r. na ww. postanowienie zostało złożone jak wynika z akt sprawy w dniu [...] stycznia 2006 r., a zatem został dotrzymany termin siedmiodniowy do złożenia zażalenia.
Skarżący zarzucił także Dyrektorowi Izby Skarbowej przewlekłość postępowania w sprawie wydania postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu wskazując, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2006 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w/w organu orzekającej o odpowiedzialności podatkowej Strony za należności płatnika zostało doręczone w dniu [...] stycznia 2006 r., co potwierdza pismo Poczty Polskiej Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Podstawowy spór jaki toczą ze sobą strony postępowania dotyczy daty otrzymania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2006 r.
Sąd zauważa, iż kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe wydanie aktu administracyjnego. Ustalając tą istotną z punktu widzenia niniejszego postępowania okoliczność należy zauważyć, iż zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 O.p. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego. Prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący pozwalającym na prawidłową ocenę stanu faktycznego.
Należy zauważyć, iż organ podatkowy narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Poza tym niepełne ustalenie stanu faktycznego prowadzi do naruszenia prawa materialnego. W takich sytuacjach sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie, zgodnie z zasadami Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 122 i art. 187 O.p.
Zgodnie z treścią art. 122 ord. pod obowiązkiem organów podatkowych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W cytowanym przepisie została wyrażona zasada prawdy obiektywnej. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistym stanem, a jeżeli okaże się to niemożliwe, dokonanie ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego.
Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy należy, zdaniem Sądu, stwierdzić, że organ nie uczynił zadość obowiązkom ciążącym na nim z mocy powołanego wyżej przepisu. W szczególności nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości kluczowej kwestii dla przedmiotowego postępowania a mianowicie daty doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2006 r. Z pisma Poczty Polskiej oraz z duplikatu nie wynika, jakie postanowienie doręczono skarżącemu w tym dniu. Należy zaznaczyć, że skarżący podnosił w skardze, że otrzymywał różne postanowienia. Organ pominął ten fakt i przyjął, że [...] stycznia 2006 r. zostało doręczone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2006 r. Z żadnego dokumentu akt sprawy, a w szczególności duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru, nie wynika, jaka była zawartość przesyłki doręczonej w dniu [...] stycznia 2006 r. Skoro w przedmiotowej sprawie istniały wątpliwości, co do zawartości przedmiotowej przesyłki, organ podatkowy powinien je wyjaśnić.
Tym bardziej, że były prowadzone dwa postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącego za zobowiązania P. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług oraz za pobrane a nie odprowadzone przez Spółkę zaliczki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. W związku z czym korespondencja pomiędzy organem a skarżącym nie była jednostkowa. Zatem brak określenia zawartości przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru uniemożliwił Sądowi jednoznacznie stwierdzić, że akurat w tej przesyłce znajdowało się postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2006 r.
Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w W. naruszył art. 122 w związku z art. 187 i 191 ord. pod. poprzez nieustalenie w sposób nie budzący wątpliwości daty doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2006 r., co miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe zaniechanie stanowi naruszenie przepisów procedury, które miało wpływ na wynik sprawy i spowodowały konieczność uchylenia przedmiotowego postanowienia.
Odnośnie zarzutów skarżącego w skardze, co do kwestii przewlekłości postępowania Sąd zauważa, iż nie mogło to mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Skarżący mógł w takiej sytuacji składać wniosek do organu o ponaglenie załatwienia sprawy.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), orzekł jak w sentencji.