Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ustalił M. D. (dalej zwanej też "Skarżącą") wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za rok 2004. Decyzję tę, na podstawie art. 150 Ordynacji podatkowej, Organ uznał za doręczoną w dniu 22 grudnia 2010 r.
Odwołanie od powyższej decyzji Skarżąca wniosła w dniu 8 kwietnia 2011 r.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia przez Skarżącą odwołania. Wskazał, że decyzja została doręczona skutecznie, gdyż nastąpiła podwójna awizacja, spełnione też zostały pozostałe warunki uznania doręczenia za prawidłowe, wskazane w art. 150 oraz art. 150 § 1a Ordynacji. W efekcie termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 5 stycznia 2011 r. Wniesienie odwołania w dniu 8 kwietnia 2011 r. uznane być musiało za spóźnione.
W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Skarżąca podała, że nie jest jej znany fakt pozostawienia zawiadomienia o decyzji ani w skrzynce pocztowej, ani w miejscu zamieszkania. Jako osoba wychowująca dzieci i nie pracująca często pozostaje poza miejscem zamieszkania ze względu na chorobę (depresja).
W skardze został ponadto zawarty wniosek o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że doręczyciel decyzji poczynił wymagane adnotacje co do okoliczności doręczenia, w tym awizowania przesyłki. Powołując się na orzecznictwo NSA uznał, że bez znaczenia było zbyt wczesne (o jeden dzień) drugie awizowanie decyzji. Dowód doręczenia jest dokumentem urzędowym, który – stosownie do art. 194 § 2 Ordynacji – stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ponadto, według Dyrektora, Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność braku zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Domniemanie doręczenia zastępczego nie zostało więc obalone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania takiego postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga wniesione w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Warunkiem wydania stosownego postanowienia jest stwierdzenie, że istotnie nastąpiło uchybienie temu terminowi.
W niniejszej sprawie, jak słusznie ocenił Dyrektor, z dokumentu dołączonego do przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. (dokument zawarty pomiędzy k. 42 a 43 akt podatkowych) wynika, iż decyzja ta została skierowana na właściwy adres Skarżącej. Z powodu nieobecności adresata ani żadnego dorosłego domownika, przesyłkę pozostawiono we właściwym urzędzie pocztowym, o czym – jak wynika poczynionych przez doręczyciela adnotacji – zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 14 dni. Ta pierwsza awizacja miała miejsce w dniu 8 grudnia 2010 r. Z powodu niepodjęcia przesyłki nastąpiła druga awizacja w dniu 15 grudnia 2010 r. Skarżąca nie podjęła przesyłki, dlatego w dniu 23 grudnia 2010 r. została ona zwrócona do Urzędu Skarbowego W. Fakt przedwczesnej drugiej awizacji istotnie nie miał w sprawie żadnego znaczenia, gdyż nie mogło to negatywnie wpłynąć na sytuację Skarżącej – powtórna informacja o pozostawieniu decyzji w urzędzie pocztowym znalazła się w skrzynce pocztowej jeden dzień wcześniej, przez co pozostawała w tej skrzynce o jeden dzień dłużej, niż było to konieczne.
Nie istnieją żadne powody, aby zakwestionować prawdziwość oświadczenia doręczyciela i rzetelność wykonania przez niego koniecznych czynności faktycznych.
Zawarta w skardze argumentacja Skarżącej sprowadza się w istocie do zapewnienia, iż w oddawczej skrzynce pocztowej nie pozostawiono zawiadomień o możliwości odebrania decyzji z urzędu pocztowego. Wskazanie faktu częstych wyjazdów poza miejsce zamieszkania oraz choroby (depresji) w żaden sposób nie uprawdopodabnia braku tych zawiadomień w oddawczej skrzynce pocztowej. Domniemanie prawidłowości czynności doręczyciela, wynikające ze zwiększonej mocy dowodowej dokumentu przez niego sporządzonego (art. 194 Ordynacji podatkowej), nie zostało zatem obalone. Ciężar wykazania, że doręczyciel nie wykonał swoich obowiązków i potwierdził nieprawdę, spoczywał na Skarżącej. Fikcja doręczenia przesyłki, wynikająca z art. 150 Ordynacji, zaczęła zatem obowiązywać w dniu 22 grudnia 2010 r. Wniesienie odwołania dopiero w kwietniu 2011 r. musiało więc zostać ocenione jako spóźnione.
Trzeba też odnotować niekonsekwencję Skarżącej, która z jednej strony zaprzecza skutecznemu doręczeniu decyzji Naczelnika, zaś z drugiej strony wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Składając taki wniosek Skarżąca automatycznie potwierdza prawidłowość doręczenia – nie można bowiem uchybić terminowi, który – ze względu na ewentualne wadliwe doręczenie decyzji – nie rozpoczął swojego biegu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.