Uzasadnienie
W skardze na powołane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skarżąca – K. J., zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Na podstawie zarządzenia z 6 lipca 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł.
W odpowiedzi skarżąca uiściła należny w sprawie wpis sądowy.
Przyjmując sprawę do rozpoznania referendarz sądowy uznaje, że w okolicznościach niniejszej sprawy, zasadne jest umorzenie postępowania w przedmiocie prawo pomocy.
Jak stanowi bowiem art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Zdaniem referendarza sądowego, skoro zawarty w skardze wniosek dotyczył zwolnienia od kosztów sądowych, a na obecnym etapie postępowania jednym takim kosztem jest wpis sądowy, który to wpis skarżąca uiściła, uznać należało, że skarżąca nie podtrzymuje tego wniosku i wniosek ten złożyła niejako "na wyrost". Tym samym, w takiej sytuacji, niecelowe byłoby wzywanie skarżącej do złożenie wniosku na urzędowym formularzu, a następnie merytoryczna jego ocena. Powyższe, przedłużałoby jednie postępowanie w sprawie.
Jednocześnie tego rodzaju rozstrzygnięcie nie zamyka skarżącej możliwości ponownego wnioskowania o prawo pomocy. Wniosek ten może być bowiem złożony na każdym etapie postępowania.
Tym samym przyjmując, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, postępowanie w tym zakresie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.