Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 czerwca 2006 r. A. R.– Skarżący w niniejszej sprawie, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2006 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy.
Kolejnym pismem z dnia 24 października 2006 r. Skarżący wystąpił do Sądu o "odwołanie – rezygnację rozprawy", która wyznaczona została na dzień 24 listopada 2006 r., godz. 14.30, aby się nie odbyła. Wskazał, iż z uwagi na "przywrócenie" decyzji KRUS, podlega temu ubezpieczeniu.
Pismem z dnia 3 listopada 2006 r. Skarżący został wezwany o sprecyzowanie w terminie 7 dni, czy pismo z dnia 24 października 2006 r. stanowi cofnięcie skargi na ww. decyzje, czy też wniosek o odroczenie terminu ww. rozprawy. Jednocześnie poinformowano Skarżącego, że w razie nieudzielania odpowiedzi na wezwanie Sądu, przedmiotowe pismo zostanie potraktowane jako cofnięcie skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 6 listopada 2006 r.
Do dnia rozprawy Skarżący nie udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).
Z powyższego przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.
Z akt sądowych sprawy wynika, że pismo Skarżącego z dnia 24 października 2006 r. należało potraktować jako cofnięcie skargi na zaskarżoną decyzję. Wobec nie do końca jasnego charakteru tego pisma Skarżący został wezwany o jego doprecyzowanie w terminie 7 dni, z jednoczesnym wskazaniem, iż brak odpowiedzi w tym terminie zostanie potraktowany jako element wskazujący na wolę cofnięcia ww. skargi.
Rozpoznając zatem ten wniosek Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a. Skoro przesłanki te nie wystąpiły, Sąd był związany skutecznym cofnięciem skargi.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.