Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] Minister Finansów, po rozpatrzeniu wniosku skarżących z dnia 8 listopada 2004r. uzupełnionego w dniu 20 marca 2005r., sprostował treść swojego postanowienia z dnia [...] października 2004r. nr [...] w zakresie zawartego w nim pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. Wskazał, iż w postanowieniu z dnia [...] października 2004r. błędnie pouczono skarżących o możliwość zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zamiast o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący w dniu 18 marca 2005r. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, co do którego pismem z dnia 20 marca 2005r. sprecyzowali, iż stanowi on złożone w oparciu o art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) – dalej powoływany jako k.p.a., żądanie sprostowania postanowienia co do przysługującego środka zaskarżenia.
Organ dokonał sprostowania i oświadczył, iż termin do wniesienia skargi na postanowienie z dnia [...] października 2004r. biegnie od dnia doręczenia postanowienia w przedmiocie sprostowania. Pouczył, iż wydane w tym przedmiocie postanowienie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji, a skarżący mogą je zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W dniu 1 czerwca 2005r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wskazując wśród trzech zaskarżonych postanowień Ministra Finansów również postanowienie z dnia [...] kwietnia 2005r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - dalej powoływana jako "u.p.p.s.a.". Obejmuje on między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt. 2 u.p.p.s.a.). W zakresie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym ustawa wskazuje sądy administracyjne jako właściwe w sprawach ze skarg na postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt. 3 u.p.p.s.a.).
Sąd zważył, że podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był art. 111 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, który na mocy art. 126 k.p.a. stosuje się również do postanowień, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (postanowienia) zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania (zażalenia), wniesienia w stosunku do decyzji (postanowienia) powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji (postanowieniu) pouczenia w tych kwestiach. Zgodnie natomiast z § 2 cyt. przepisu w przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi.
Ustawodawca nie wskazał przy tym formy rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. – należy jednakże przyjąć, iż skoro wniesione w tym trybie żądanie odnosi się do postanowienia – to taką formę będzie miało zarówno jego uzupełnienie lub sprostowanie, jak i ich odmowa. Kluczowe dla rozpatrywanej sprawy jest jednakże to, iż omawiany przepis nie wskazuje, że stronie przysługuje na wydane rozstrzygnięcie prawo zażalenia – a zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, jedynie gdy kodeks tak stanowi. W konsekwencji podjęte postanowienie nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, bowiem nie przysługuje na nie zażalenie, a zarazem nie kończy ono postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga jej istoty, a ma jedynie charakter akcesoryjny wobec przedmiotu sprostowania lub uzupełnienia.
Zauważyć należy, że podobnie co do charakteru i możliwości zaskarżenia postanowienia podjętego w oparciu o art. 111 § 1 k.p.a. wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienia z 9 stycznia 2002r. sygn. II SA/Łd 2411-2412/01, wyrok z 22 listopada 2002r. II SA/Gd 1783/98).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż kontrola zaskarżonego postanowienia nie należy do właściwości Sądu administracyjnego – wobec czego zobowiązany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.p.s.a. odrzucić skargę.