Uzasadnienie
Skarżący – I. i A. G., wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz orzeczenie o odpowiedzialności spadkobiercy za zobowiązanie podatkowe do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku.
Wraz ze skargą Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi. Według Skarżących wskutek wykonania zaskarżonej decyzji mogą oni ponieść szkodę i zapłacić niesłuszny (zdaniem Skarżących) podatek w znacznej wysokości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.
Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Podnieśli jedynie, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji mogą oni zapłacić niesłuszny - ich zdaniem - podatek w znacznej wysokości. Z powyższego Skarżący wywiedli, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04).
Powyższe oznacza, że argumentacja Skarżących kwestionująca prawidłowość prowadzonego w stosunku do nich postępowania podatkowego (kwestionująca "słuszność" określenia wysokości zobowiązania podatkowego), jako pozostająca bez związku z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz odnosząca się do przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, była bez znaczenia w toczącym się postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji.
Przechodząc dalej Sąd stwierdza, że Skarżący w istocie nie przedstawili żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (lub wyrządzenia znacznej szkody) w ich sprawie. Skarżący nie wskazali nawet, na czym szkoda taka lub trudne do odwrócenia skutki, miałby w ich przypadku polegać.
Skarżący nie załączyli ponadto do wniosku żadnych dokumentów, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził również, aby w aktach sprawy znajdowały się dokumenty, czy to obrazujące obecną sytuację majątkową Skarżących (co mogłoby umożliwić dokonanie powyżej wskazywanej oceny), czy też w jakikolwiek uprawdopodobniające grożące Skarżącym niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego stwierdzić trzeba zatem, że Skarżący nie wykazali zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających przyznanie im ochrony tymczasowej.
Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych co do zasady powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżących przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzenia znacznej szkody. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący mogą otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.