Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 28.12.2005r. J. M. wniósł o umorzenie należności z tytułu zaległych składek wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływany dalej jako "ZUS"). Poinformował, że zaległości powstały w okresie gdy prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosiła straty. Nie mając nadziei na polepszenie swej sytuacji zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej. Zobowiązany podkreślił, że pomimo usilnych starań nie udało mu się znaleźć pracy i pozostaje osobą bezrobotną i bezdomną.
Decyzją z dnia [...].02.2006r. ZUS odmówił umorzenia należności z tytułu składek. Organ stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje jednoznacznie, że opłacenie należnych składek wywołałoby zbyt ciężkie skutki pozbawiające J. M. możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Zobowiązany zatrudniony jest od listopada 2005 r. jako pracownik ochrony i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie w wysokości ok. 600 zł, nie mając nikogo na utrzymaniu. W związku z powyższym Zobowiązany mógłby przystąpić do uregulowania przedmiotowych należności w dogodnym dla siebie układzie ratalnym. Ponadto umorzenie miałoby negatywny wpływ na zakres i wysokość świadczeń przysługujących Zobowiązanemu w przyszłości.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 15 marca 2006 r. J. M. wyjaśnił, iż nie jest prawdą, że zarabia 600 zł miesięcznie. Zobowiązany wskazał, iż pracuje tylko na podstawie umowy zlecenia, a jego zarobki mogą się kształtować w przedziale od 385 zł do 490 zł miesięcznie. Jest to kwota z trudem wystarczająca na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i nie pozwala na uregulowanie należności wobec ZUS.
Decyzją z dnia [...].04.2006r. Prezes ZUS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ stwierdził, że na podstawie zgromadzonego materiału w sprawie brak jest wystarczających przesłanek do umorzenia przedmiotowych należności. Zobowiązany uzyskuje dochody z tytułu zatrudnienia i nie ma nikogo na utrzymaniu. Organ zauważył, iż J. M. poza zadłużeniem wobec ZUS nie posiada innych zobowiązań. Ponadto umorzenie zadłużenia byłoby przedwczesne, gdyż należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia w którym stały się wymagalne. Natomiast umorzenie należności miałoby negatywny wpływ na zakres i wysokość świadczeń jakie będą przysługiwały Zobowiązanemu w przyszłości z tytułu ubezpieczeń społecznych. Ponadto Zobowiązany mógłby przystąpić do uregulowania przedmiotowych należności w dogodnym dla siebie układzie ratalnym.
W skardze z dnia 5 maja 2006 r. J. M. ponownie powołał się na swoją trudną sytuację materialną. Wskazał, że od 2001 r. był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a jedynym jego źródłem utrzymania były dochody z prac dorywczych. Po czterech latach życia w skrajnej nędzy udało mu się podjąć tymczasową pracę jako pracownik ochrony. Jednakże od 31.03.2006 r. znowu pozostaje bez pracy, ponieważ nie zawarto z nim następnej umowy zlecenia i tym samym nie ma jakiegokolwiek źródła dochodu. W związku z tym jego sytuacja materialna uległa znacznemu pogorszeniu, dlatego spełnił przesłanki z art. 28 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 z późn. zm.) w zw. § 3 rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365).
W odpowiedzi na skargę Zakład podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 16 listopada 2006 r. J. M., oświadczył że w związku z pozytywnym załatwieniem jego sprawy przez organ wycofuje skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiążę sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. Sąd postanowił, jak w sentencji.