Uzasadnienie
R.M. (dalej "Skarżący"), pismem z dnia 9 sierpnia 2021 r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie uznające za niedopuszczalny sprzeciw na zawiadomienie o zagrożeniu wpisem do Rejestru Należności Publicznych.
Skarżący złożył do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, inicjując następnie w sprawie postępowania incydentalne w zakresie wyłączenia od orzekania referendarza sądowego, a także w zakresie prawa pomocy. Tylko w tej sprawie rozpoznano trzy wnioski o przyznanie prawa pomocy, zarejestrowane pod sygn. akt: III SPP/Wa 531/21, III SPP/Wa 80/22 i III SPP/Wa 309/22.
Z uwagi na zakończenie postępowania w zakresie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 29 września 2022 r., wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 18 stycznia 2022 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącemu skutecznie w dniu 17 października 2022 r. Tymczasem w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do dnia rozpoznania niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235 a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3 a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie, z uwagi na zakończenie postępowania w zakresie prawa pomocy, wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 18 stycznia 2022 r. wzywającego uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący został prawidłowo pouczony, że niewykonanie powyższego wezwania, w ustawowym terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. W związku z nadużywaniem przez Skarżącego praw procesowych, poprzez składanie nieuzasadnionych wniosków o wyłączenie od orzekania w sprawie referendarza sądowego, a także kolejnych zażaleń oraz wniosków o przyznanie prawa pomocy, Sąd uznał ponadto za zasadne poinformować Skarżącego, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwie biegu terminu do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego od skargi oraz nie uchroni strony przed skutkami niezastosowania się do wezwania. Powyższe zarządzenie doręczono Skarżącemu na adres podany w skardze w dniu 17 października 2022 r.
Siedmiodniowy termin do wykonania powyższego wezwania, zgodnie z zasadami liczenia terminów wynikającymi z art. 83 § 1 P.p.s.a., rozpoczął swój bieg dnia 18 października 2022 r. Oznacza to wobec powyższego, że w przedmiotowej sprawie ostatnim dniem terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi był dzień 24 października 2022 r. W wyznaczonym terminie Skarżący nie zadośćuczynił zobowiązaniu Sądu wzywającemu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarga jako nieopłacona, w myśl przepisów prawa, podlega odrzuceniu.
W tym miejscu Sąd pragnie wskazać Skarżącemu, że prawo do sądu jest jednym z podstawowych określonych w Konstytucji RP, a formą realizacji prawa do sądu jest m. in. instytucja prawa pomocy. Przykładem ograniczenia prawa do sądu są zbyt wysokie koszty opłat sądowych, nadmierny formalizm procesowy, trudności w dostępie do pomocy prawnej i dostępie niezamożnych obywateli do usług prawniczych.
Prawo dostępu do sądu nie jest jednak prawem absolutnym, które musi zostać w każdym jednostkowym przypadku zrealizowane za każdą cenę.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 10 maja 2000 r. stwierdził również, iż nie istnieje bezwzględne i absolutne prawo do sądu, które nie podlegałoby jakimkolwiek ograniczeniom i które w konsekwencji stwarzałoby uprawnionemu nieograniczoną możliwość ochrony praw na drodze sądowej. Ograniczenie prawa do sądu może być konieczne ze względu na inne wartości powszechnie szanowane w państwie prawnym, w szczególności bezpieczeństwo prawne, zasadę legalizmu bądź zaufanie do prawa (wyroki TK z dnia 10 maja 2000 r., K 21/99, OTK ZU 2000/4/109). Prawo pomocy, stanowiące formę realizacji prawa do sądu, nie może być przyznane podmiotowi, który ze swojego prawa czyni nienależyty użytek. Niedopuszczalne jest bowiem używanie uprawnień procesowych do celów innych od tych, które odpowiadają ich przeznaczeniu.
W konsekwencji zachowanie, które jest formalnie zgodne z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę. Tak zaś należy oceniać np. działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań o prawo pomocy, uchylając się od uiszczenia wymaganych opłat sądowych, w tym wpisu sądowego do skargi, od którego zależy merytoryczne rozpoznanie sprawy. Tylko w tej sprawie, co już podniesiono powyżej, rozpoznano trzy wnioski o przyznanie prawa pomocy, zarejestrowane pod sygnaturami: III SPP/Wa 531/21, III SPP/Wa 80/22 i III SPP/Wa 309/22. Kolejne wnioski składane przez Skarżącego w tej materii – w ocenie Sądu – miały na celu uchylanie się od uiszczenia wpisu sądowego od skargi i przedłużanie postępowania. W niniejszej sprawie wnioski Skarżącego o przyznanie prawa pomocy były należycie rozpoznawane przez Sąd. Zostały one jednak we wszystkich postępowaniach w zakresie prawa pomocy toczących się w tej sprawie pozostawione bez rozpoznania.
Przyczyną powyższego było nienadsyłanie przez Skarżącego - pomimo wezwań i doręczeń szablonów - wypełnionych formularzy PPF. Tego rodzaju zachowania nie stanowią realizacji prawa do sądu i nie zasługują na ochronę (por. post. WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 208/16). W związku z nadużywaniem przez Skarżącego swoich praw procesowych, następne wnioski o przyznanie prawa pomocy, Sąd pozostawił bez nadawania im biegu.
Skarżący został przez Sąd prawidłowo wezwany do uiszczenia wymaganego ustawowo wpisu sądowego od skargi. Skarżący powyższego zobowiązania, mimo pouczenia o sankcji, nie wykonał.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.