Uzasadnienie
D. K. złożyła 19 grudnia 2000r. w Urzędzie Skarbowym w L. korektę zeznania podatkowego PIT-37 za 1998r., rozliczając dochody w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących małoletnie dzieci.
Postanowieniem z [...] lutego 2001r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. zawiadomił stronę, że w dniu doręczenia ww. postanowienia zostanie wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatniczce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r., a następnie decyzją z [...] lutego 2001r., nr [...], określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r., wysokość pobranych zaliczek przez płatników oraz nadpłatę w wysokości 361, 80 zł. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 45 ust. 6 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), zwanej w skrócie u.p.d.f. i art. 21 § 3 oraz art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), dalej powoływana jako O.p. W uzasadnieniu decyzji natomiast wyjaśniono, że stosownie do art. 6 ust. 4 u.p.d.f. strona mogła ustalić w zeznaniu podatkowym podatek w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osiąganych w 1998r., ale mogła to uczynić jedynie do 30 kwietnia następnego roku. Pierwotne zeznania podatniczki nie zawierało takiego wniosku, a zatem składając korektę (19 grudnia 2000r.) strona nie mogła ustalić podatku w podwójnej wysokości.
Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z [...] kwietnia 2001r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Strona wnioskiem z 31 grudnia 2004r. złożonym w Urzędzie Skarbowym w L., zwróciła się o wznowienie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu podniosła, że organy mylnie przyjęły, że zeznanie podatkowe za 1998r. zostało złożone w terminie. Wyjaśniła, że upomina się o pieniądze dla sieroty.
W piśmie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 21 lutego 2005r. strona ponowiła prośbę o wznowienie postępowania opisując swoją trudną sytuację rodzinną. Podniosła, że opiekuje się chorą matką, pomaga choremu, nad którym ma powierzoną sądownie opiekę.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] marca 2005r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] kwietnia 2001r., na podstawie art. 244 § 1, art. 243 § 1a i 3 O.p.
W uzasadnieniu stwierdził, że stosownie do art. 243 § 1a O.p., wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest niedopuszczalne po upływie terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 O.p. Na podstawie art. 70 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie podatkowe za 1998r. należało zapłacić do 30 kwietnia 1999r., a termin przedawnienia tego zobowiązania upłynął 31 grudnia 2004r. W konsekwencji organ podatkowy uznał, że wznowienie postępowania podatkowego jest niedopuszczalne.
W odwołaniu z 25 marca 2005r. strona zwróciła się z prośbą o pozytywne rozpoznanie sprawy. Wyjaśniła, że wniosek o wznowienie postępowania złożyła w Urzędzie Skarbowym w L. 31 grudnia 2004r., a ten przesłał pismo do Izby Skarbowej w W. 14 stycznia 2005r.
Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] maja 2005r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji, powtarzając argumentację w niej zawartą oraz podtrzymując podstawę prawną. Dodał ponadto, że organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania, w przypadku, gdy przedawnienie występuje w momencie rozpatrzenia żądania wznowienia postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 czerwca 2005r., strona nie wniosła konkretnych zarzutów dotyczących decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiająca wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wyjaśniła, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych przesłał w 1999r. do Urzędu Skarbowego w L. "roczne obliczenie podatku potrącanego z emerytury". Następnie 5 maja 1999r. strona złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie PIT-30, które zostało błędnie potraktowane przez organy podatkowe jako pierwsze obliczenie podatku, oraz że wpłynęło po terminie. Zdaniem skarżącej spowodowało to odmowne załatwienie kolejnej korekty obliczenia podatku złożonej 19 grudnia 2000r. na druku "PIT-34". W jej ocenie została skrzywdzona, wątpi też czy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. jest zgodna z prawem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w skrócie P.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zachodzi, a decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W., zarówno zaskarżona, jak również poprzedzająca ją z [...] marca 2005r., odpowiadają prawu.
Prawidłowe jest bowiem stanowisko organów podatkowych, że niemożliwe było wznowienie postępowania w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. na podstawie wniosku złożonego przez stronę 31 grudnia 2004r. Wprawdzie wniosek o wznowienie postępowania strona zgłosiła w dniu, w którym upływał terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego, ale w chwili gdy organ pierwszej instancji wydawał decyzję z [...] marca 2005r., upłynął już termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.
W tym miejscu wyjaśnić należy, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie przerywa biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. Taka przesłanka nie została bowiem wymieniona w art. 70 O.p., ani w art. 70a O.p. W związku z tym nawet w przypadku, gdyby organ podatkowy wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w dniu 31 grudnia 2004r. (co w związku ze złożeniem wniosku do niewłaściwego organu nie było możliwe w przedmiotowej sprawie), to i tak miałby obowiązek wydać decyzję, stosownie do dyspozycji art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) O.p., w której odmówiłby uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na upływ terminu przedawnienia.
Warto zwrócić uwagę, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podzielone zostało na dwa etapy:
- 1) postępowanie wstępne – tzw. wznowieniowe, które poświęcone jest badaniu przesłanek formalnoprawnych, oraz
- 2) postępowanie wznowione, które rozpoczyna się po sprawdzeniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, z chwilą wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.
Etap pierwszy kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania.
W rozpoznawanej sprawie doszło do wydania decyzji na zasadzie art. 243 § 1a O.p., bowiem upłyną termin przewidziany w art. 70 § 1 O.p. W chwili, gdy była wydawana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2005r. minęło pięć lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłyną termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych.
Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organu, iż termin płatności podatku dochodowego za 1998r. przypadał na 31 kwietnia 1999r. Termin przedawnienia należało zatem liczyć od końca roku 1999.
W związku z tym zobowiązanie podatkowe za 1998r. przedawniało się z dniem 31 grudnia 2004r. Oznacza to, iż w rozpoznawanej sprawie, po tej dacie nie mogły być wydawane decyzje dotyczące tego podatku.
Mając powyższe okoliczności na względzie zasadne było oddalenie skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.