Uzasadnienie
Pismem z... października 2006 r. pełnomocnik D. P. - doradca podatkowy M. S. wezwany został do uzupełnienia braku formalnego skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 210/05 z żądaniem wymierzenia organowi grzywny, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego, udzielonego mu przez Skarżącego. Jednocześnie pouczono pełnomocnika, że niedopełnienie wskazanej w wezwaniu czynności w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie sądowe prawidłowo doręczono pełnomocnikowi 18 października 2006 r. (adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), a zatem wskazany w nim siedmiodniowy termin upływał z dniem 25 października 2006 r. (środa). Mimo pouczenia, pełnomocnik Skarżącego w wyznaczonym terminie nie nadesłał pełnomocnictwa.
Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpisy udzielonego im pełnomocnictwa.
Niedołączenie do skargi pełnomocnictwa stanowi brak formalny, który może być uzupełniony. Pełnomocnik jednakże nie zastosował się do wezwania Sądu do jego uzupełnienia.
Na marginesie jedynie wyjaśnić należy, że skarga, w której strona żąda wymierzenia organowi grzywny, jest odrębną skargą, inną od skargi, w wyniku której wydany został wyrok Sądu niewykonany przez organ (B.Dauter w: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka Medek; Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s. 348 i nn.). Oznacza, to konieczność odrębnego umocowania do tej sprawy.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Sąd stwierdził, że w sprawie niniejszej zachodzi przesłanka wymieniona w tym przepisie, a zatem na podstawie art. 58 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.