Uzasadnienie
Skarżąca A. w W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych.
Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2020 r. Skarżąca została wezwana do złożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa, do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Wezwanie pełnomocnik Skarżącej odebrał 9 grudnia 2020 r. (k. 40 akt sądowych), jednak nie odpowiedział na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (...). Jeżeli natomiast skarga nie spełnia wymagań przewidzianych dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, to braki w tym zakresie mogą zostać uzupełnione w trybie przewidzianym w art. 49 P.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2020 r. Skarżąca została wezwana do złożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa, do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Wezwanie pełnomocnik Skarżącej odebrał 9 grudnia 2020 r. (k. 40 akt sądowych), jednak nie odpowiedział na wezwanie.
Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg w dniu 10 grudnia 2020 r. i upłynął z dniem 16 grudnia 2020 r. (środa). Braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Sąd był zatem zobowiązany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzec, jak w sentencji.