Postanowienie WSA w Warszawie z 21 sierpnia 2008 r., III SA/Wa 2139/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 21 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. Sp. j. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie: podatku akcyzowego p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej z urzędu na jej koszt kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych)

Skład

Przewodnicząca Asesor WSA Maciej Kurasz

Uzasadnienie

Pismem z dnia 24 czerwca 2008 r. wniesionym za pośrednictwem poczty w dniu 1 lipca 2008 r. (zgodnie z pieczątką na przesyłce zawierającej skargę), spółka jawna A. (dalej zwanej "Skarżącą" lub "Spółką"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie: podatku akcyzowego

Z nadesłanych przez Ministra Finansów akt sprawy wynika, że interpretację tę doręczono Skarżącej w dniu 21 kwietnia 2008 r., zaś pismem wniesionym w dniu 30 kwietnia 2008 r. Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź na to wezwanie doręczono skarżącej w dniu 4 czerwca 2008 r.

Spółka została również pouczona o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, który wydał interpretację, w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarga została nadana na poczcie 1 lipca 2008r. i wpłynęła do Sądu 4 lipca 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał ww. skargę strony Ministrowi Finansów 7 lipca 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej "P.p.s.a.") wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Sąd zauważa jednocześnie, że w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. do 31 grudnia 2005r., skargę wniesioną w terminie, bezpośrednio do Sądu administracyjnego, Sąd przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Działo się tak na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271).

Wobec skarg wnoszonych z dniem 1 stycznia 2006r. omawiany wyżej przepis przejściowy nie znajduje już zastosowania. Brak jest też przepisów, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego z pominięciem organu administracji oraz określały czynności, jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć Sąd.

Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej w analogicznym stanie prawnym, odnoszącego się do sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok.

Zgodnie ze stanowiskiem zarówno judykatury (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87), jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I, s. 684) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sadu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie.

Odpowiednie zastosowanie ww. stanowiska nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania tejże skargi przez Sąd w Urzędzie Pocztowym.

Sąd wskazuje, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, że termin do wniesienia skargi, jeśli wniesiono by ją prawidłowo - za pośrednictwem organu, a więc w sposób przewidziany w prawidłowym pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji, upłynąłby z dniem 4 lipca 2008r. (piątek).

Skarga natomiast zamiast do organu w ww. terminie została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wpływ do Sądu 4 lipca 2008r.) i została przekazana Ministrowi Finansów 7 lipca 2008 r. Dopiero ostatnia z dat uważana jest, w świetle wyżej wymienionych poglądów, które Sąd podziela, za datę wniesienia skargi. Wniesienie skargi w wyżej wymienionym terminie oznacza uchybienie 30-dniowemu terminowi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a.

Sąd, mając powyższe na uwadze, stwierdza, że skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, wskazanego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.