Uzasadnienie
Skarżący – P.R. – pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu Skarżący wskazał, że nie był w stanie odebrać zaskarżonej decyzji z uwagi na leczniczy pobyt w okresie od 15 kwietnia 2016 roku do 21 maja 2016 roku w ośrodku medycznym we [...] nad [...], w związku z operacją i terapią [...]. Skarżący na potwierdzenie tej okoliczności przedstawił zaświadczenie o leczeniu z dnia 10 czerwca 2016 roku z tłumaczeniem przysięgłym. Skarżący w piśmie z dnia 3 października 2016 r. wyjaśnił, że niezwłocznie po powrocie do kraju, tj. w dniu 13 czerwca 2016 r., zapoznał się z treścią zaskarżonej decyzji i wniósł skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż wraz wnioskiem o przywrócenie terminu Skarżący wniósł przedmiotową skargę z dnia 16 czerwca 2016 r., zatem jednocześnie z wnioskiem Skarżący dokonał czynności, której nie dokonał w przewidzianym terminie. Odnotować także należy, iż wniosek Skarżącego wraz ze skargą został wniesiony w dniu 16 czerwca 2016 r., tj. w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, czyli od dnia 13 czerwca 2016 r., kiedy to Skarżący powrócił do kraju i zapoznał się z treścią decyzji. Skarżący dochował zatem wymogów formalnych dotyczących wniosku o przywrócenie terminu, co daje Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Wskazać należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKN 273/99).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że przedstawiona przez Skarżącego okoliczność w postaci przebywania na leczeniu w okresie od 15 kwietnia 2016 r. do 21 maja 2016 r. we [...] nad [...], uprawdopodobnia brak jego winy, a więc zarazem brak winy Skarżącego w uchybieniu przedmiotowemu terminowi. Uznać za zasadną należy bowiem argumentację Skarżącego (i potwierdzający ją dokument - zaświadczenie lekarskie) według której, w terminie na złożenie skargi Skarżący przebywał w ośrodku medycznym we [...], w związku z operacją i terapią [...].
Uwzględniając zatem powyższe okoliczności i uprawdopodabniające je dokumenty, należało przywrócić Skarżącemu termin do wniesienia przedmiotowej skargi, gdyż z przyczyn niezależnych od siebie terminu tego nie mógł dochować.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił o przywróceniu terminu do wniesienia skargi.