Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 września 2011 r. zwolniono Skarżącego W.S. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz radcę prawnego, którym wyznaczony został J. C.. Tenże na rozprawie w dniu 14 maja 2012 r. zgłosił wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył także, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 14 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Skarżącego. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy, złożenia repliki na odpowiedź Ministra Finansów na skargę, stawiennictwa na rozprawie. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem interpretacja podatkowa, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.