Uzasadnienie
Pismem z 30 października 2009 r. E. S.A. z siedzibą w W. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. Następnie pismem z 20 maja 2010 r. Skarżący oświadczył, że cofa skargę na wskazaną wyżej decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "ppsa") Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z powyższego przepisu wynika, że sąd rozpoznający wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten bowiem musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył stosowne oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd rozpoznając ten wniosek nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a., zatem, związany jest stanowiskiem strony wyrażonym w piśmie z 20 maja 2010 roku..
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, oświadczenie zawarte w piśmie z 20 maja 2010 r. stanowi skuteczne cofnięcie skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.