Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 2177/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług.
Pismem z dnia 5 marca 2008 r. Skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, składając jednocześnie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od powyższego postanowienia Skarżący pismem z dnia 19 marca 2008 r. wniósł sprzeciw, w którym zarzucił naruszenie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W związku z koniecznością uzupełnienia akt sprawy o dokumenty potwierdzające sytuację rodzinną i finansową wnioskodawcy, na podstawie zarządzenia z dnia 16 kwietnia 2008r. został on wezwany do nadesłania szeregu wyszczególnionych w wezwaniu dokumentów.
W piśmie z dnia 7 maja 2008 r. Skarżący zrezygnował z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy z uwagi na brak możliwości zgromadzenia żądanych dokumentów. Jednocześnie wpłacił tytułem wpisu od skargi kasacyjnej kwotę 1000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, a następnie cofnął wniosek i zapłacił wymagany w sprawie wpis od skargi kasacyjnej (nadpłacając go dodatkowo o kwotę 750 zł). W konsekwencji merytoryczne rozpoznawanie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez dokonywanie oceny oświadczeń Skarżącego co do jego sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych było niecelowe. Konkluzja powyższa jest zasadna również dlatego, że Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi kasacyjnej, od zapłaty którego uzależnione było podjęcie przez Sąd dalszych czynności w sprawie. Złożenie oświadczenia o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy oznaczało, że Skarżący rezygnuje z możliwości ubiegania się o uzyskanie finansowej pomocy państwa w procesie sądowym.
Ponieważ przepisy p.p.s.a. nie zawierają normy, która pozwalałaby umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w przypadku cofnięcia tego wniosku przez Skarżącego, wniosek o przyznanie prawa pomocy postanowiono oddalić.
Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 243 § 1 i art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.