Uzasadnienie
Decyzją z [...] maja 2015 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Prezes ZPFRON) określił Skarżącej, Spółce pod firmą K. Sp. z o.o. wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2014 w wysokości 139 512.00 złotych w związku z nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych.
Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, Minister Pracy i Polityki Społecznej, decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Podstawą faktyczną decyzji organów obu instancji było ustalenie, że Skarżąca w okresie od stycznia 2009 r. do sierpnia 2011 r. oraz we wrześniu 2012 r. nie przekazywała środków pochodzących z podatku dochodowego od osób fizycznych na rachunek bankowy ZFRON w terminie 7 dni od dnia ich uzyskania co narusza przepis art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm., zwanej dalej: "ustawą") i skutkuje sankcją określoną w art. 33 ust. 4a pkt 2 tej ustawy. Fakt dokonania nieterminowej wpłaty ujawniony został w grudniu 2014 r.
Organy obu instancji uznały, że dniem uzyskania środków, w przypadku zwolnienia z obowiązku odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych jest dzień, w którym pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej dokonuje poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, a zatem dzień wypłaty wynagrodzeń. Gdy pracodawca korzysta ze zwolnienia odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, a zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże powstanie takiego zobowiązania, zasadnym jest przyjęcie, że środki, które przekazuje na konta funduszy rehabilitacji osób niepełnosprawnych uzyskuje w dacie naliczenia i pobrania zaliczki na ten podatek.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był art. 21 § 3 i art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 33 ust. 4a pkt 2 w związku z art. 33 ust. 3 pkt 3 i art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Organ drugiej instancji jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła skargę do tutejszego sądu, w której decyzji Ministra zarzuciła naruszenie
- 1) przepisów prawa materialnego to jest:
- a) art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej i art. 33 ust. 6 ustawy poprzez przekroczenie uprawnień do wydania decyzji określającej sankcje polegające na uznaniu za nieterminowe przekazanie środków na rachunek ZFRON, mimo że właściwy urząd skarbowy nie stwierdził w tym zakresie nieprawidłowości,
- b) art 33 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 38 ust. 1 i ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez jego błędne zastosowanie, to jest określenie dnia uzyskania środków pochodzących z zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w sposób nie uwzględniający terminu płatności tych zaliczek, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz nie uwzględniający źródła pochodzenia środków, z których pochodzą zaliczki,
- c) art. 33 ust. 4a ustawy, poprzez uznanie, że wpłata na PFRON w wysokości 30% środków należna jest w przypadku, gdy nastąpiło wyłącznie niedotrzymanie terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy, podczas, gdy przepis ten odnosi się do niezgodnego z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji przeznaczenia środków ZFRON,
- 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest przepisu art, 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Wskazując na powyższe naruszenie prawa, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z 16 stycznia 2017 r. Skarżąca powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2016 r. II FPS 4/16 i wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo materialne, to jest art.33 ust. 3 pkt 3 ustawy poprzez błędną wykładnię.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji, podstawą faktyczną wydania rozstrzygnięcia było ustalenie, że Skarżąca przekazała wpłaty na rzecz PFRON z uchybieniem terminu określonego w powołanym wyżej przepisie. Organy obu instancji przyjęły, że pod pojęciem dnia uzyskania środków, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy rozumieć należy dzień wypłaty wynagrodzenia wypłaconego pracownikom.
Stanowisko powyższe jest nieprawidłowe.
W uchwale z 19 grudnia 2016 r. sygn. akt II FPS 4/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "w stanie prawnym obowiązującym do 30 czerwca 2016 r. za dzień uzyskania środków, o którym mowa w art.33 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.), w przypadku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych pobranych przez płatnika, należy rozumieć ostatni dzień terminu przekazania zaliczek, o którym mowa w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.)."
Sąd wskazuje, że z uwagi na treść art. 269 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 187 § 2 P.p.s.a. jest związany powyższą, wydaną w zakresie wykładni przepisu art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy w związku z art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na gruncie analogicznego stanu faktycznego sprawy. Tym samym wyroki sądów administracyjnych powoływane w niniejszej sprawie przez organy, które wskazywały na słuszność stanowiska organów nie mogły być wzięte pod uwagę.
Z powołanej uchwały wynika zatem, że pod pojęciem terminu uzyskania środków należy rozumieć wynikający z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych termin przekazania przez pracodawcę zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Z brzmienia art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy wynika zatem, że wpłata winna być dokonana w terminie 7 dni licząc od dnia, w którym pracodawca zobowiązany byłby do przekazania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, czyli do 27 dnia miesiąca następującego po miesiącu wypłaty wynagrodzenia.
Analiza danych znajdujących się w tabelach znajdujących się w decyzji organu pierwszej instancji (str. 6 i 7 oraz 8 decyzji Prezesa PFRON) wskazuje, że w poszczególnych miesiącach od stycznia 2009 r. do sierpnia 2011 r. oraz we wrześniu 2012 r. przekazanie na ZFRON środków pochodzących z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nastąpiło przed upływem terminu określonego w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy, to jest przed upływem 7 dni licząc od dnia pozyskania środków rozumianego jako dzień wpłaty zaliczek na podatek dochodowym od osób fizycznych.
Sąd zwraca uwagę w tym miejscu, że organ drugiej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że Skarżąca nie przekazała w pełnej wysokości wpłaty na PFRON za wrzesień 2012. Jednak z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że również we wrześniu 2012 r. wpłata dokonana została w pełnej wysokości ale po upływie 7 dni licząc od dnia pozyskania środków rozumianego jako dzień wypłaty wynagrodzenia (wypłata wynagrodzeń nastąpiła 7 września 2012 r., zaś wpłata na ZFRON w dniu 17 września 2012 r., czyli w ocenie organu pierwszej instancji, trzy dni po terminie).
Zatem wbrew stanowisku organów obu instancji uznać należało, że wszystkie wpłaty objęte zaskarżonymi do tutejszego sądu decyzjami dokonane zostały w terminie.
W konsekwencji sąd uznał za uzasadniony zarzut objęty punktem 2 skargi.
Wobec powyższego uznać należało, że w sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2014 r. co uzasadniało jego umorzenie.
Pozostałe zarzuty podniesione w skardze sąd uznał za niezasadne.
Ustosunkowując się do zarzutu objętego punktem 1 skargi wyjaśnić należ, że w protokole nie zostały zawarte oceny co do terminowości dokonania przez Skarżącą wpłat na ZFRON. Następnie wskazać należy, że wbrew stanowisku Skarżącej, dodatkowa wpłata winna być uiszczona nie tylko w razie wydatkowania środków funduszu niezgodnie z przeznaczeniem, ale również w razie nieterminowego ich przekazania.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (pkt 1 wyroku). Podstawą dla umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania za grudzień 2014 r. był art. 145 § 3 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania (pkt 3) wydano na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi w wysokości 2000 złotych, i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 7200 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 lit. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), oraz uiszczoną przez Skarżącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych.