Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2003 roku, sygnatura akt III SA 2290/01 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę B. P. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2001 roku Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W dniu 17 listopada 2003 roku (data stempla pocztowego) skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, którą Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2004 roku, sygnatura akt III SA 3189/03.
W dniu 15 października 2004 roku skarżący wniósł pismo procesowe, obejmujące wniosek o zawieszenie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz o "ponowne rozpoznanie sprawy", w tym o wyznaczenie terminu rozprawy. Na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 października 2004 roku Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania powyższego pisma procesowego, w szczególności poprzez wskazanie, czy wniosek o "ponowne rozpatrzenie w pełnym zakresie powyższego wniosku, przeprowadzenie rozprawy i wydanie wyroku w sprawie" jest ponownym wnioskiem o wznowienie postępowania, czy też innym wnioskiem procesowym, opartym na przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - dalej: u.p.p.s.a. Równocześnie Sąd poinformował skarżącego, że nie ma kompetencji do "zawieszania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej".
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w dniu 17 listopada 2004 roku skierował do Sądu pismo procesowe, informujące, że jego pismo z dnia 15 października 2004 roku stanowiło podtrzymanie skargi z dnia 14 listopada 2003 roku o wznowienie postępowania w sprawie III SA 2290/01. W dalszej części pisma skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie, zawarte w postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2004 roku, sygnatura akt III SA 3189/03, w zakresie zastosowania przez Sąd przepisów u.p.p.s.a. do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, którą wniesiono do Sądu w dniu 17 listopada 2003 roku, a zatem w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania jest na obecnym etapie postępowania niedopuszczalna.
Nadzwyczajny tryb wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego określa szczegółowo Dział VII u.p.p.s.a. Zgodnie z art. 270 cytowanej ustawy wznowienia postępowania domagać się można jedynie w przypadkach określonych w ustawie i w odniesieniu do spraw, które zostały zakończone prawomocnym orzeczeniem. W myśl art. 168 § 1 u.p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.
W sprawie niniejszej postanowienie z dnia 20 sierpnia 2004 roku, kończące postępowanie w sprawie o sygnaturze III SA 3189/03, doręczone zostało skarżącemu w dniu 27 września 2004 roku, a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 27 października 2004 roku. Tymczasem skarga o wznowienie postępowania została wniesiona przez skarżącego w dniu 15 października 2004 roku, a tym samym, jako przedwczesna, była w dacie złożenia niedopuszczalna.
Na marginesie powyższych rozważań Sąd zauważył, że zgodnie z przepisem art. 285 u.p.p.s.a. niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Oznacza to, że wyczerpawszy możliwość wniesienia – choćby przedwcześnie – o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący ostatecznie pozbawił się tej możliwości w przyszłości. Bez znaczenia – zdaniem Sądu – pozostaje fakt, że orzeczenie, wydane na skutek wniesionej skargi o wznowienie postępowania zawierało jedynie rozstrzygnięcie proceduralne. Ustawodawca nie uzależnił bowiem zakazu ponownego wniesienia o wznowienie postępowania od wydania przez Sąd merytorycznego rozstrzygnięcia po wznowieniu postępowania.
Należy uznać, że każde orzeczenie, wydane na skutek wniosku o wznowienie postępowania, daje podstawę do zastosowania cytowanego przepisu art. 285 u.p.p.s.a. Taki pogląd znajduje odzwierciedlenie w piśmiennictwie (por. K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, ss. 250-251.; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 358.).
Sąd stwierdził ponadto, że chcąc skutecznie wzruszyć orzeczenie Sądu skarżący winien był skorzystać z przysługującego mu środka odwoławczego w postaci skargi kasacyjnej. O możliwości i trybie wniesienia skargi kasacyjnej skarżący pouczony został przez Sąd z urzędu przy doręczeniu odpisu postanowienia. Bez znaczenia pozostaje fakt złożenia przez skarżącego wniosku o "zawieszenie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej". Taki wniosek jest bowiem niedopuszczalny, zaś Sąd nie ma kompetencji do zmiany terminów procesowych, określonych w ustawie.
Mając na względzie całość powyższej argumentacji i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 276 oraz art. 270 u.p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.