Uzasadnienie
Skarżąca – I. S. złożyła w dniu 31 lipca 2013 r. skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON, wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podniosła, że nie dysponuje w chwili obecnej środkami pieniężnymi pozwalającymi, bez uszczerbku dla jej koniecznego utrzymania na pokrycie kwoty ustalonej decyzją organu pierwszej instancji. W celu jej wykonania musiałaby zaciągnąć pożyczkę, co zmusiłoby by ją do poniesienia nieproporcjonalnie dużych kosztów, czym zostanie jej wyrządzona znaczna szkoda.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę, lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Podniosła jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie precyzując jednak, w jaki konkretnie sposób miałoby dojść do jej poniesienia. Wskazała, że poniesie duże koszty uzyskania pożyczki, nie przedstawiając jednakże żadnej dokumentacji, która uzasadniałaby jej twierdzenia. Nie uprawdopodobniła też w żaden sposób jakie trudne do odwrócenia skutki niosłoby dla niej spełnienie nałożonego zaskarżoną decyzją świadczenia.
Wskazać należy, że oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może oceniać zasadności skargi, natomiast konieczność ponoszenia danin publicznych jest zaś jednym z podstawowych obowiązków ciążących na podatnikach. W kontrolowanej sprawie Skarżąca, będąca zobowiązana do solidarnej ze spółką M. sp. z o.o. odpowiedzialności względem PFRON nie wykazała zaś, w jaki sposób konieczność zaciągnięcia pożyczki w celu spełnienia świadczenia spowodowałoby u niej znaczną stratę.
W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji