Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 czerwca 2006 r. S. U. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Do skargi Skarżący dołączył urzędowy formularz PPF wnosząc o zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 26 września 2006 r. termin rozpoznania sprawy Skarżącego wyznaczono na dzień 15 listopada 2006 r., o czym poinformowano strony postępowania pismami z dnia 27 września 2006 r.
Do pisma z dnia 31 października 2006 r. stanowiącego replikę na odpowiedź na skargę Skarżący dołączył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a do takiej kategorii spraw należy sprawa Skarżącego, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Oznacza to, że Skarżący posiada ustawowe zwolnienie od ponoszenia tych kosztów. Tym samym wniosek strony dotyczący kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, gdyż wnioskodawca jest zwolniony z obowiązku ich ponoszenia z mocy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma kompetencji do przyznania Skarżącemu zwolnienia z kosztów sądowych w sytuacji, gdy Skarżący tych kosztów nie musi ponosić. Co więcej, merytoryczne zajmowanie się wnioskiem w tym zakresie byłoby naruszeniem wyżej wskazanego przepisu.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sytuacji gdy strona jest zwolniona z tego obowiązku z mocy prawa, jest niedopuszczalny.
W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że przepisy p.p.s.a. nie dają podstawy od odrzucenia takiego wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 254 § 1 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.