Uzasadnienie
Pismem z 10 czerwca 2014 r. Skarżący N. T. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2014 r. w przedmiocie wymierzenia podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 67.000 zł z tytułu umowy pożyczki. W dniu 8 lipca 2014 r. Skarżący uiścił – na rachunek Sądu – kwotę 1.350 zł.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 lipca 2014 r., którego odpis doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 29 lipca 2014 r., wezwano go do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 150 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dokumentach księgowych Sądu dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano jednak takiej wpłaty. W dniu 1 sierpnia 2014 r. wpłynęło natomiast do Sądu pismo pełnomocnika Skarżącego informujące, że wpis w kwocie 1.350 zł wniesiony został 8 lipca 2014 r. W piśmie tym pełnomocnik wskazał również numer rachunku bankowego, na który należy zwrócić "różnicę pomiędzy kwotą wniesioną a należną".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przepis ten ustanawia więc zasadę, w myśl której warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od niego opłaty. Przez "należną opłatę", o której mowa w art. 220 § 1 P.p.s.a., należy rozumieć pełną opłatę. Wysokość "należnej opłaty" ustala się na podstawie przepisów do których odsyła art. 233 P.p.s.a., tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie wysokość "należnej opłaty" ustalono na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna, na jaką opiewa zaskarżona decyzja. Decyzją tą ustalono mianowicie zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 67.000 zł. Taką też kwotę sporu podał w skardze Skarżący.
Należny w niniejszej sprawie wpis od skargi jest więc wpisem stosunkowym i powinien zostać wyliczony zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia. Stanowi on, iż w przypadku należności pieniężnej wynoszącej ponad 50.000 zł do 100.000 zł wpis stosunkowy wynosi 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł.
Wpis od skargi wynosi zatem 1.500 zł. Z uwagi na to, że Skarżący wpłacił jedynie 1.350 zł, wezwano go do uiszczenia brakującej kwoty 150 zł, zaznaczając przy tym wyraźnie, iż chodzi o uzupełnienie wpisu sądowego o wspomnianą kwotę. Wezwania tego Skarżący jednak nie wykonał.
W związku z powyższym skardze, od której wpis nie został uiszczony w całości, należało nadać taki sam rygor jak skardze nieopłaconej w ogóle. Skargę tę należało więc odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 3 lipca 2008 r. II GSK 220/08, LEX nr 506000). O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.