Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...].08.2004r. nr [...] Minister Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania Gminnej Spółdzielni "[...]" w K., utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...].08.2003r. nr [...].
Z motywów decyzji wynika, że Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...].08.2003r. określił wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w kwocie 19.486,36 zł za grudzień 1999r., okres od marca do maja 2000r. i od sierpnia 2000r. do lutego 2001r., w tym zaległości z tytułu należności głównej w kwocie 8.818,53 zł i odsetki w kwocie 4.101,32 zł.
W odwołaniu Gminna Spółdzielnia wniosła o:
- 1) odstąpienie od konsekwencji wynikających z jednodniowego opóźnienia jednej z 24 rat i uznanie, że układ ratalny został dotrzymany,
- 2) rozliczenie nadpłaty zgodnie z wnioskiem z dnia 18 czerwca 2001r.,
- 3) rozłożenie na raty faktycznie niezapłaconych naliczeń od lipca 2001r. do listopada 2001r. na 12 lub 24 raty,
- 4) umorzenie naliczonych odsetek od kwot wymienionych w pkt 3.
Minister Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podniósł, że została ona wydana na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), zaś sposób rozliczenia wpłat dokonywanych przez Spółdzielnię został wskazany w decyzji organu I instancji. Zwrócił uwagę, że decyzją z dnia [...].11.2002r. nr [...] Prezes Zarządu PFRON stwierdził wygaśnięcie pkt 3 decyzji własnej nr [...] w części niespłaconych rat, tj. od 7 raty i decyzja ta została zaskarżona odwołaniem z dnia 29.11.2002r.. Wyjaśnił, iż wnioski zawarte w pkt 2, 3 i 4 odwołania jako nowe zostaną rozpatrzone odrębną decyzją administracyjną.
W skardze Gminna Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o uznanie, że dotrzymała ona warunków układu ratalnego. Utrzymywała, że w dniu 25.11.1999r. spłaciła ostatnią ratę układu ratalnego, w związku z czym PFRON pismem z dnia 19.11.1999r. umorzył zawieszone na czas trwania układu postępowanie egzekucyjne. W styczniu 2003r. PFRON zmienił swoje zdanie twierdząc, iż układ ratalny jest nieważny. Zdaniem skarżącej nie można mieć zaufania do organów państwa, które w taki sposób zmieniają zdanie, powodując u podatnika negatywne skutki ekonomiczne.
Nie można też mówić o sprawiedliwości społecznej, gdy za 1-dniowe opóźnienie w zapłacie raty PFRON chce doprowadzić do likwidacji Spółdzielni. Zawnioskowała, aby Sąd przeanalizował argumenty zawarte w piśmie Spółdzielni z dnia 30.12.2002r. skierowanym do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do rozważenia niniejszej sprawy wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy, aczkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania sprawy przez sąd wyznacza treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżona została decyzja Ministra Polityki Społecznej dotycząca zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON. Mając zatem na uwadze treść art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocenie Sądu podlega wyłącznie ta decyzja. Dlatego wszelkie zarzuty skargi inne niż dotyczące tej decyzji nie mogą być poddane rozważaniom w niniejszym postępowaniu sądowym. W szczególności nie mogą być poddane rozważaniom argumenty dotyczące układu ratalnego. W tej sprawie została wydana odrębna decyzja, na którą po wyczerpaniu toku instancji służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dopiero wniesienie skargi na decyzję w sprawie wygaśnięcia decyzji orzekającej o rozłożeniu na raty należności sprawi, iż kwestia ta będzie podlegała kognicji sądu.
Niezależnie od powyższego, zważywszy, iż skarżąca tkwi w błędnym przeświadczeniu, jakoby do kompetencji Sądu należało wydawanie merytorycznych rozstrzygnięć, o czym świadczy jej wniosek o uznanie przez Sąd, że Spółdzielnia dochowała warunków układu ratalnego, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z postanowieniami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola ta obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.
Natomiast odnośnie zaskarżonej decyzji podkreślenia wymaga, że Spółdzielnia nie kwestionuje zasadności określenia zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, lecz wskazuje na dezinformację odnośnie istnienia zobowiązania i utrzymuje, że takie postępowanie podważa zaufanie do organów państwa. Do kwestii udzielania skarżącej sprzecznych informacji Sąd nie może się odnieść, gdyż taki stan rzeczy nie wynika z akt sprawy, ale też postaje ona bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Spółdzielnia bowiem podnosząc zarzut udzielania jej sprzecznych informacji nawiązuje do zapłaty ostatniej raty w dniu 25.11.1999r., podczas gdy decyzja Ministra Polityki Społecznej z dnia [...].08.2004r. w sprawie zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych dotyczy innego okresu, tj. wpłat za grudzień 1999r., okres od marca do maja 2000r. oraz od sierpnia 2000r. do lutego 2001r..
W związku z powyższym przypomnieć należy, że obowiązek wpłat na rzecz Funduszu wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), a terminy uiszczania i sposób dokumentowania wpłat został uregulowany w art. 49 ust. 2 tej ustawy. Wobec braku wpłat Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych miał obowiązek wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, co też w niniejszej sprawie uczynił, wskazując przy tym sposób rozliczenia dokonanych przez Spółdzielnię wpłat.
Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, zasadnie ustala wysokość zaległości z tytułu wpłat na PFRON za wskazane w niej okresy, zaś zarzuty skargi nie uzasadniają jej uchylenia.
Na koniec zauważenia wymaga, że Sąd rozpatruje zarzuty i rozważa argumenty podniesione w skardze, nie jest rolą Sądu zajmowanie stanowiska w kwestiach zawartych w piśmie skarżącej skierowanym do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.