Uzasadnienie
Skarżący – M.L., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. i 2012 r. w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ustalona zaskarżoną decyzją kwota jest niebagatelna i jej egzekucja uniemożliwi mu egzystencję. Skarżący wskazał, że ciąży na nim pożyczka hipoteczna, z której tytułu spłaca miesięcznie ok 1500 zł. Jedyny jego dochód to 2600 zł wynagrodzenia za pracę. Brak wstrzymania decyzji spowoduje utratę płynności finansowej, uniemożliwi mu spłacanie rat pożyczki i zmusi go do złożenia wniosku o upadłość konsumencką.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Z wniosku Skarżącego nie wynika, jaka jest jego aktualna sytuacja majątkowa, zaś uzasadnienie wniosku jest niezindywidualizowane i na tyle ogólne, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo wskazanie wysokości aktualnego wynagrodzenia za pracę i powołanie się na konieczność spłacania rat pożyczki nie jest wystraczającym uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący przedłożył PIT-37 za 2016 r. oraz za 2015 r., a także umowę z bankiem o udzieleniu pożyczki. Nie przedłożył zaś dokumentów, z których wynika rzeczywisty obraz sytuacji majątkowej. Nie wyjaśnił czy ma zgormadzone oszczędności, czy jest właścicielem nieruchomości. Nie przedstawił też wyciągów z rachunków bankowych, które również mogłyby dać rzeczywisty obraz sytuacji finansowej Skarżącego.
Niezależnie od tego zauważyć należy, że fakt egzekwowania należności, wynikających z decyzji, jest normalnym następstwem wydania przez organy administracji publicznej decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej i sam w sobie nie może również stanowić przesłanki wstrzymania wykonania wyroku. Zarazem przepisy art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599) przewidują ograniczenia egzekucji, realizujące zasadę poszanowania minimum egzystencji. Dlatego powołanie się we wniosku na uniemożliwienie egzystencji, nie jest wystarczające do uznania zasadności wystąpienia przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.