Uzasadnienie
Pismem z 2 sierpnia 2010 r. J. Z. wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z [...] lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
Tymczasem od 30 lipca 2010 r. zmieniły się zasady stosowania nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji organu kontroli skarbowej. I tak zgodnie z art. 26 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz.
65) właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dyrektora urzędu kontroli skarbowej jest tenże dyrektor urzędu kontroli skarbowej. On też rozpoznaje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym stanowi art. 26 ust. 3 tej ustawy.
W niniejszej sprawie organem tym jest Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. Powyższe oznacza, że zgodnie z § 1 pkt 10 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652, z późn. zm.) właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.
Wynika to także z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 127, poz. 858), który postanawia, że obowiązki i uprawnienia Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej jako strony w sprawach uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych oraz wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną dyrektora urzędu kontroli skarbowej, w których w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przysługuje lub została wniesiona skarga do sądu administracyjnego, przejmują organy właściwe w tych sprawach od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) postanowił jak w sentencji.