Uzasadnienie
R. Z. (dalej: "Skarżący") wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do grudnia 2003 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 6 października 2016 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - wpisu od skargi w wysokości 12 542 zł.
W dniu 20 stycznia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika (adwokata).
Postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy zwolnił Skarżącego od wpisu od skargi ponad kwotę 1 000 zł i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Od powyższego postanowienia Skarżący wniósł sprzeciw.
Postanowieniem z dnia 12 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z dnia 8 marca 2017 r.
W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1 000 zł Skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy odmówił zmiany postanowienia z dnia 8 marca 2017 r. w przedmiocie zwolnienia Strony od wpisu od skargi ponad kwotę 1 000 zł i odmowy przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Pismem z dnia 4 listopada 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 10 października 2017 r.
Dwoma postanowieniami z dnia 9 stycznia 2018 r. tutejszy Sąd przywrócił termin do wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia oraz utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 października 2017 r.
Na skutek powyższego wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1000 zł, w związku z postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 8 marca 2017 r.
Skarżący pismem z 28 marca 2018 r. ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze znajdującej się aktach sprawy notatki służbowej wynika, iż do 16 kwietnia 2018 r. Skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "ppsa") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest skarga. Sąd, w myśl art. 220 § 1 ppsa w związku z art. 220 § 3 ppsa, nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Sąd stwierdza, że skoro z akt sądowych sprawy wynika, iż zarządzenie o wezwaniu do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone Skarżącemu, to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu zarządzenia z dnia 13 marca 2018 r., tj. w dniu 27 marca 2018 r. Termin ten upłynął zaś z dniem 3 kwietnia 2018 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 ppsa.
Skoro z dokumentów księgowych Sądu wynika, iż do dnia 16 kwietnia 2018 r. nie odnotowano wpływu wpisu, należało uznać, że Skarżący nie uiścił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Skarga nie została zatem opłacona i podlega odrzuceniu.
Odnosząc się do kolejnego wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy, odnotowania wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż kolejne żądanie przyznania prawa pomocy zgłoszone w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej (vide: postanowienie NSA z 18 czerwca 2014 r., II FZ 764/14). Nie budzi też wątpliwości Sądu, że złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 ppsa. Jedynie wydanie i uprawomocnienie się postanowienia o odmiennej treści w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia, nie wpływa jednak na skutki niezastosowania się strony do treści postanowienia prawomocnego.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, postanowił o odrzuceniu skargi.