Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
W dniu 31 marca 2010 r. Skarżąca wniosła bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną na przedmiotowe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2010 r. Skarga kasacyjna została podpisana osobiście przez Skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. przekazał skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W dniu 13 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną.
Pismem z dnia 10 maja 2010 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Zażalenie zostało podpisane osobiście przez Skarżącą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 maja 2010 r. odrzucił ww. zażalenie.
Skarżąca pismem z dnia 5 czerwca 2010 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie. W uzasadnieniu podtrzymała wszystkie zarzuty i dokumenty przedstawione i przekazane do akt sprawy.
Postanowieniem z 24 czerwca 2010 r. Sąd odrzucił ww. zażalenie. Uznając, iż doręczając Skarżącej odpis ww. postanowienia w pouczeniu zawarto wezwanie do uiszczenia wpis sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł. Sąd stwierdził, że nieuiszczenie wpisu od zażalenia stanowiło podstawę do odrzucenia zażalenia.
W zażaleniu z dnia 7 lipca 2010 r. na powyższe postanowienie Skarżąca podtrzymała wszystkie zarzuty przedstawione w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż istotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wezwał skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 5 czerwca 2010 r. Błędne było uznanie przez Sąd w postanowieniu z dnia 24 czerwca 2010 r., że doręczając Skarżącej odpis postanowienia z dnia 21 maja 2010 r. w pouczeniu zawarto jednocześnie wezwanie do uiszczenia wpis sądowego od ww. zażalenia. Obowiązek wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia wynika z art. 220 § 1 p.p.s.a., w myśl którego Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wynosi 100 zł.
W konsekwencji nie mogło mieć zastosowania unormowanie art. 220 § 3 p.p.s.a. przewidujące możliwość odrzucenia zażalenia pomimo wezwania do uiszczenia należnego wpisu od zażalenia. Brak było bowiem w niniejszej sprawie wezwania Skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.