Uzasadnienie
1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
2) Skarżący K.W. wnioskiem zawartym na formularzu PPF (data 22/7/2017 r), zwrócił się przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Powołał się na złą sytuację materialną. Wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Nie jest w stanie uiścić wpisu od skargi w kwocie niespełna 3 tys zł, ponieważ spłaca zadłużenie względem US Posiada dom o wartości 320 tys. zł, papiery wartościowe, dwa samochody. Z żoną "łączy" go rozdzielność majątkowa. Miesięczny dochód w gospodarstwie domowym to kwota ok 21912 zł. Wydatki (kredyty, koszty utrzymania) zostały wyszczególnione w rubryce 11 formularza.
Skarżący nie wykonał wezwań urzędnika sądowego z 21/8/2017 r. i z 8/09/2017 r.
3) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy, to wpis od skargi w kwocie niespełna 3 tys zł w badanej przez urzędnika sądowego sprawie. Do tego zakresu prawa pomocy, tj kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczył rozpoznanie wniosku: sytuacja życiowa Strony Skarżącej może bowiem zmieniać się.
Referendarz sądowy, na tym etapie postępowania, daje wiarę twierdzeniom Strony o subiektywnym przekonaniu o jej nienajlepszej sytuacji życiowej, jednakże bez złożenia dokumentów wymienionych w doręczonych Skarżacemu wezwaniach, czyli bez konkretnych wartości liczbowych i "ekonomicznych" nie może – z korzyścią dla Strony – ocenić jej, gołosłownych, oświadczeń. Wątpliwości budzi w szczególności niemożność wygospodarowania kwoty niespełna 3 tys tytułem wymagalnych kosztów sadowych z kwoty 21 tys uzyskiwanych przez Skarżącego co miesiąc. Tej sprzeczności logicznej urzędnik sadowy nie potrafi samodzielnie, bazując na regułach doświadczenia życiowego, wyjaśnić bez pomocy Strony i – w konsekwencji – przyznać Skarżącemu prawo pomocy.
- 4) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.