Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] sierpnia 2021 r., wydaną w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej.
E.P. (zwana dalej "Skarżącą") pismem z dnia 20 grudnia 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2021 r. Od skargi Skarżąca uiściła wpis w wysokości 500 zł.
W dniu 24 maja 2022 r. do tutejszego sądu wpłynęło pismo Skarżącej, w którym cofnęła ww. skargę z dnia 20 grudnia 2021 r., wniosła o umorzenie postępowania oraz o zwrot wniesionej opłaty. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 21 kwietnia 2022 r. ponownie złożyła wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o rozłożenie na raty spłaty zaległości podatkowej. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. pozytywnie rozpatrzył złożony przez nią wniosek i uznała, że rozpoznanie wniesionej przez nią skargi stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje:
Na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej "p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie zaś do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
Z motywów pisma Sąd wywodzi, że Skarżąca ponownie zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z wnioskiem o rozłożenie na raty spłaty zaległości podatkowej. Organ pozytywnie rozpoznał złożony przez nią wniosek. W świetle powyższego, Sąd rozumie, że Skarżąca nie jest już zainteresowana rozpoznaniem skargi wniesionej na poprzednią decyzję i nie widzi powodów aby uznać, że cofnięcie skargi w niniejszej sprawie mogłoby zmierzać do obejścia prawa.
Sąd nie dopatrzył się też żadnych podstaw, które nakazywałyby stwierdzić, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
- - Ordynacja podatkowa (t.j., Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, Sąd nie dostrzega zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 60 p.p.s.a. i w związku z tym uznaje, że cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne i prawnie skuteczne. Sąd przychyla się zatem do wniosku Skarżącej, w punkcie pierwszym sentencji umarza postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 60 p.p.s.a., zaś w punkcie drugim sentencji zwraca Jej wpis sądowy od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.